ವಿಚಾರಧಾರೆ

ಧಾರೇಶ್ವರ ಸಮುದ್ರ, ಮೇದಿನಿ, ಬೆಣ್ಣೆಹೊಳೆ, ಮತ್ತಿಘಟ್ಟ ಮತ್ತು ವಿಭೂತಿ ಜಲಪಾತಗಳು

2011-11-18T16:14:00.001+05:30

ಎರಡು ಗುಡ್ಡದ ಮಧ್ಯೆ ಹರಿಯುವ ನೀರು - ನೋಡಲು ನಯನಮನೋಹರ

ಧಾರೇಶ್ವರದಲ್ಲಿ ಸೂರ್ಯಾಸ್ತ

ಸೂರ್ಯಾಸ್ತ

ಅಮಿತ್ ಭಾರಧ್ವಾಜ್ ಧಾರೇಶ್ವರದಲ್ಲಿ

ದೂರದಿಂದ ಮೇದಿನಿ ಜಲಪಾತ

ಮೇದಿನಿಗೆ ಹೋಗುವ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ

ಮೇದಿನಿಗೆ ಹೋಗುವ ದಾರಿ

ಮೇದಿನಿ - ಒಂದು ಹಂತ

ಮತ್ತಿಘಟ್ಟ ಜಲಪಾತಕ್ಕೆ ಹೋಗುವಾಗ ಕಂಡ ಕಪ್ಪೆ

ಬೆಣ್ಣೆಹೊಳೆ ಜಲಪಾತ

ಬೆಣ್ಣೆಹೊಳೆಯಲ್ಲಿ ಅಮಿತ್

ಬೆಣ್ಣೆಹೊಳೆ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ತಂಡ (ಪ್ರಸನ್ನ, ಅಮಿತ್ ಮತ್ತು ಚಿತ್ರ)

ಮತ್ತಿಘಟ್ಟ ಜಲಪಾತಕ್ಕೆ ಹೋಗುವ ದಾರಿ

ಮತ್ತಿಘಟ್ಟ ಜಲಪಾತ - ಸುಂದರ ಹಾಗೂ ಕಷ್ಟಕರ ಚಾರಣ

ವಿಭೂತಿ ಜಲಪಾತದ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ತಂಡ

ವಿಭೂತಿ ಜಲಪಾತ

ಸಮರ್ಥ, ಅಮಿತ್ ಮತ್ತು ಚಿತ್ರ

ಬುರುಡೆ ಜಲಪಾತ

ವಿಕ್ಕಿ - ನನ್ನ ಕಂದ

2011-06-24T09:50:00.014+05:30

ನನಗೂ ಟ್ರೈಸಿಕಲ್ ಕೊಡ್ಸಿ, ಇಲ್ಲ ಅಂದ್ರೆ ಅಮಿತ್ ಗೆ ಕೊಡಲ್ಲ

ನೋಡ್ರೋ, ಯಮಹ ಗಾಡಿಯ ಹಿಂದೆ

ಏನ್ ಮಾಡ್ತಿದ್ದೀರೋ ಎಲ್ಲ್ರೂ ಒಳಗೆ ಸೇರಿಕೊಂಡು

ನಂಗು ಆಟ ಆಡಲು ಬರುತ್ತೆ

ಟೆರೇಸ್ ಮೇಲೆ ನನ್ನ ಸಾಹಸ

ನನಗೆ ಹೊಡೆಯೋಕೆ ಕೋಲು ತೊಗೊತೀರಾ?

ಯಾರ್ಯಾರು ಏನೇನು ಮಾಡ್ತಾ ಇದ್ದೀರ, ಗಮನಿಸ್ತಾ ಇದ್ದೀನಿ

ಕಾಯಿ ತುರಿದು ಬೇಗ ಹಾಕಮ್ಮ ತಿನ್ನೋಕೆ

ಹೊರಗೆ ನೋಡೋಕು ಬಿಡಲ್ಲ, ಸುಮ್ನೆ ಕರೀತೀರಾ ನನ್ನನ್ನ

ಸೋಫಾ ಮೇಲೆ ನಾನು ತಾಚಿ

ಅಪ್ಪ, ರೂಮ್ನಲ್ಲಿ ನನ್ಬಿಟ್ಟು ಏನ್ ಮಾಡ್ತಿದ್ಯ??

ಒಳಗೆ ಬರ್ಲ ಅಥವ ಹೊರಗೆ ಇರ್ಲ?

ನಾನು ಚಿಕ್ಕವನಿದ್ದಾಗ

ವಿಕ್ಕಿ, ನನ್ನ ಪುತ್ರ

2011-06-22T16:47:00.009+05:30

ವಿಕ್ಕಿ, ನೀನು ನಮಗೆ ದೊಡ್ಡ ಪುತ್ರನೇ ಆಗಿದ್ದೆ
ನಿನ್ನ ತುಂಟಾಟಗಳಿಂದ ನಮ್ಮನ್ನೆಲ್ಲಾ ನಗಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ

ಅಣ್ಣಯ್ಯ, ಪಾಪಣ್ಣ, ವಿಕ್ರಮ ಎಂದು ಕರೆಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೆ
ಮಾತಾಡಿದುದನ್ನೆಲ್ಲ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೆ

ಹೆಸರಿಗೆ ತಕ್ಕಂತೆ ವೀರ ವಿಕ್ರಮನೇ ನೀನು
ಒಳಗೆ ಬಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ ಕಳ್ಳಕಾಕರನು

೧೪ ವರ್ಷ ನಿನ್ನನ್ನು ಬೆಳೆಸಿದ್ದೆ ಗೊತ್ತಾಗಲಿಲ್ಲ
ಮುದ್ದುತನದಿಂದ ಗೆದ್ದಿದ್ದೆ ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸನ್ನೆಲ್ಲ

ನಿನಗೆ ಹಲಸು ತುಂಬ ಪ್ರಿಯವಾದ ಹಣ್ಣು
ಬಾಳಲಿ ಬಂದು ಹೋದಳು ಟಿಪ್ಸಿಯೆಂಬ ಹೆಣ್ಣು

ಅಮಿತ್ ಗೆ ಆದೆ ನೀ ಅಣ್ಣ
ಬಿಳಿಯಾಗಿತ್ತು ನಿನ್ನ ಮೈಬಣ್ಣ

ಕಾಯಿ ತುರಿಯುವಾಗ ಸಣ್ಣ ಮಕ್ಕಳಂತೆ ಅಳುತ್ತಿದ್ದೆ
ಅದನ್ನರಿತು ಬಿಳಿ ತುರಿಯೇ ನಿನಗೆ ತಿನ್ನಲು ಹಾಕುತ್ತಿದ್ದೆ

ಅದೆಷ್ಟೋ ಇಲಿಗಳನ್ನು ಮನೆ ಹೊಕ್ಕದಂತೆ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೆ
ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಂಡರೆ, ಸಿಗುವವರೆಗೂ ಜೋರಾಗಿ ಬೊಗಳುತ್ತಿದ್ದೆ

ನಮ್ಮ ಜೊತೆ ಎಷ್ಟೋ ಊರುಕೇರಿಗಳನ್ನು ಸುತ್ತಿದ್ದೆ
ಸುತ್ತಿ ಸುಸ್ತಾಗಿ ಕೈಕಾಲು ಚಾಚಿಕೊಂಡು ಮಲಗುತ್ತಿದ್ದೆ

ಎಲ್ಲೇ ಇದ್ದರೂ, ನಮ್ಮ ವಾಹನದ ಸದ್ದನ್ನು ಕೇಳಿಸಿಕೊಂಡು ಓಡಿ ಬರುತ್ತಿದ್ದೆ
ನೀ ಹಾಗೆ ಓಡಿಬಂದು ನಮಗೆಲ್ಲಾ ಎಲ್ಲಿಲ್ಲದ ಆನಂದ ಸಂತೋಷ ತರುತ್ತಿದ್ದೆ

ನಿನ್ನ ಬಾಳಲ್ಲಿ, ಆರೋಗ್ಯವೆಂಬುದು ನರಳಿಸಿಬಿಟ್ಟಿತ್ತು
ದಿನೇ ದಿನೇ ದೇಹದ ಸ್ಥಿತಿ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಹದಗೆಡುತ್ತಿತ್ತು

ಆದರೂ, ಚೇತರಿಸಿಕೊಂಡೆ ಎಂದು ಸಮಾಧಾನದಿಂದ ಇದ್ದೆವು
ನಿನ್ನ ಕಷ್ಟ ಸುಖ, ನೋವು ನಲಿವುಗಳಲ್ಲಿ ಭಾಗಿಯಾಗಿದ್ದೆವು

ಇಂದು ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ೫:೧೫ಕ್ಕೆ ಕಾರಿಗೆ ಸಿಲುಕಿ ನಮ್ಮನ್ನೆಲ್ಲ ಅಗಲಿ ಹೋದೆ (೨೨ ಜೂನ್ ೨೦೧೧)
ದು:ಖ ತಡೆಯಲಾಗದೆ ಅತ್ತು, ಈ ಕವನ ಬರೆಯುವಂತೆ ಮಾಡಿದೆ

ಎಂದೆಂದಿಗೂ ನೀ ನನ್ನ ದೊಡ್ಡ ಪುತ್ರ
ವರ್ಣಿಸಲಾಗದು ತಾಯಿಯ ಕೊರಗು ಮಾತ್ರ

ಆಧುನಿಕತೆಯಲ್ಲಿ ಮರೆಯಾಯ್ತೆ ಮಾನವೀಯತೆ?

2011-02-08T16:37:00.001+05:30

೨ನೇ ಫೆಬ್ರವರಿ ೨೦೧೧ರಂದು ಎಂದಿನಂತೆ ಕಚೇರಿಯಿಂದ ಸರಿಯಾಗಿ ಸಂಜೆ ೬ ಗಂಟೆಗೆ ಮನೆಗೆ ಹೊರಟೆ. ಮೆಟ್ಟಿಲಿಳಿದು, ನನ್ನ ನಾಲ್ಕುಚಕ್ರ ವಾಹನದ ಕಡೆ ಬಂದು ಕಾರ್ ಗ್ಲಾಸ್ಗೆ ನೀರು ಹಾಕ್ತಿದ್ದೆ, ಅಷ್ಟೊತ್ತಿಗೆ ಅಲ್ಲೆ ನಿಂತಿದ್ದ ಒಬ್ಬ ಸೆಕ್ಯುರಿಟಿ, ಮೇಡಂ ಚಕ್ರದ ಏರ್ ಇಳ್ದಿದೆ, ನೋಡಿ ಅಂದ. ನೋಡ್ತೀನಿ, ಏರ್ ಇಳ್ದಿದೆ, ಪಂಚರ್ ಆಗಿರೋಹಾಗಿದೆ, ಏನಪ್ಪ ಮಾಡೋದು ಅಂತ ಯೋಚಿಸ್ತಾ, ನನ್ನ ಸಹುದ್ಯೋಗಿಯೊಬ್ಬರನ್ನ ಕರೆದು, ತೋರಿಸ್ದೆ. ಅವರು ಮೇಡಂ ಇಲ್ಲಿ ಸದ್ಯಕ್ಕೆ ಯಾರು ಸಿಕ್ಕಲ್ಲ, ಸೆಕ್ಯುರಿಟಿಯವರಿಗೆ ತಿಳಿಸಿ ಇಲ್ಲೇ ಪಾರ್ಕ್ ಮಾಡಿಹೋಗಿ, ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಬಂದು ಸರಿ ಮಾಡ್ಸಿ ಅಂದ್ರು. ಸರಿ ಅಂತ ಮನೆಗೆ ಬಸ್ನಲ್ಲೇ ಹೋಗೋಣ (ಆಟೋಗೆ ಯಾಕೆ ಅಷ್ಟೊಂದು ಹಣ ಕೊಡೋದು) ಅಂತ ಶೇಷಾದ್ರಿಪುರಂ ಬಸ್ ನಿಲ್ದಾಣದ ಹತ್ತಿರ ಬಂದು ಶೇಷಾದ್ರಿಪುರಂ ನಿಂದ ಸೆಂಟ್ರಲ್ ಮಾರ್ಗವಾಗಿ ಮಲ್ಲೇಶ್ವರ, ಮತ್ತೀಕೆರೆ, ಬಿಇಎಲ್ ವೃತ್ತಕ್ಕೆ ಹೋಗೋ ಬಸ್ ಹತ್ತಿದೆ (೨೭೩ಸಿ).

ಮಲ್ಲೇಶ್ವರ ಸರ್ಕಲ್ ನಿಲ್ದಾಣದ ಬಳಿ ಕಂಡಕ್ಟರ್ ನಿಲ್ಲಿಸಲು ಸೂಚಿಸಿದನಾದರೂ, ಚಾಲಕ ನಿಲ್ಲಿಸಿದ ಹಾಗೂ ಇರ್ಬೇಕು, ನಿಲ್ಲಿಸಲೂಬಾರದು ಆ ತರಹ ನಿಲ್ಲಿಸಿದ. ಇನ್ನೇನು ಬಸ್ ಹೊರಡಬೇಕು, ಅಷ್ಟೊತ್ತಿಗೆ ಸರಿಯಾಗಿ ಒಬ್ಬ ಅಂಗವಿಕಲನು (ಎರಡು ಕಾಲು ಇರಲಿಲ್ಲ) ಬಸ್ ನಿಲ್ಲಿಸಿ ಅಂತ ಬಂದರು. ನನಗಂತೂ ಆತನನ್ನು ನೋಡಿ ಬಹಳ ನೋವಾಯಿತು. ಚಾಲಕನಿಗೆ ಅದು ಕೇಳಿಸಲಿಲ್ಲ. ನಾನು ನೋಡಿ ಸುಮ್ಮನಿರೋದಿಕ್ಕೆ ಆಗ್ದೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಬಸ್ ನಿಲ್ಲಿಸಿ, ಅವರು ಹತ್ತಲಿ ಅಂತ ಹೇಳ್ದೆ. ಚಾಲಕ ಬಸ್ಸನ್ನು ನಿಧಾನಿಸಿದ. ಆತ ಬಸ್ ಹತ್ತಿದರು. ಬಸ್ ಹತ್ತಿದ ತಕ್ಷಣ ಅವರು ಅಲ್ಲೇ ಕಂಬಿಯ ಸಹಾಯದಿಂದ ಕೆಳಗೆ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಮೊದಲನೇ ಸೀಟು ಅಂಗವಿಕಲರಿಗೆ ಅಂತ ಬೋರ್ಡ್ ಇದ್ರು, ಮೊದಲನೇ ಸೀಟಿನಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿರೋ ಜನ ಆ ಬೋರ್ಡ್ ನನಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿಲ್ಲವೇನೋ ಅನ್ನೋ ರೀತಿ ನಡೆದುಕೊಳ್ತಾ ಇದ್ದಿದ್ದು ನೋಡಿ ನನಗೆ ಸಹಿಸಲಾಗಲಿಲ್ಲ. ಅಷ್ಟೊತ್ತಿಗೇ ಮಲ್ಲೇಶ್ವರ ೮ನೇ ಕ್ರಾಸ್ ನಿಲ್ದಾಣ ಬಂದಿತು. ಕಂಡಕ್ಟರ್ ಚಾಲಕನಿಗೆ ಬೇಗ ಹೊರಡು, ಬಸ್ ಹತ್ಬೇಕು ಅನ್ನೋವ್ರು ಓಡಿ ಬಂದು ಹತ್ಕೋತಾರೆ ಅಂತ ಕೊಂಕು ಮಾತು ಬೇರೆ ಆಡ್ತಿದ್ದ. ಆತನಿಗೆ ಸೀಟು ಕೊಡ್ಲಿಲ್ವಲ್ಲಾ ಅದಕ್ಕೆ ನನಗೆ ಮೊದಲೇ ಕೋಪ ಬಂದಿತ್ತು. ಹಾಗಾಗಿ ಕೋಪದಲ್ಲೇ, ಅವರಿಗೆ (ಆತನಿಗೆ) ಜಾಗ ಬಿಡಿ. ಅಷ್ಟು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಅಂಗವಿಕಲರಿಗೆ ಅಂತ ಬೋರ್ಡ್ ಇದ್ದರೂ, ಅವರು ಕಷ್ಟಪಟ್ಟು ಕೆಳಗೆ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುವುದನ್ನು ನೋಡಿಯೂ ಜಾಗ ಬಿಡದ ನೀವು ಮನುಷ್ಯರೇ ಅಂತ ರೇಗಿದೆ. ಆಗ ಕಿಟಕಿ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿದ್ದ ಹುಡುಗಿ ಒಲ್ಲದ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಆತನಿಗೆ ಜಾಗ ಬಿಟ್ಟಳು. ಆತನಿಗೆ ಏನನ್ನಿಸಿತೋ ಏನೋ ಥ್ಯಾಂಕ್ಸ್ ಅಂದರು.

ನಾನು ಬಿಇಎಲ್ ವೃತ್ತ ಬರೋವರೆಗೂ ಯೋಚಿಸತೊಡಗಿದೆ. ಆ ಹುಡುಗಿಯ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಮೊಬೈಲ್ ಇತ್ತು. ಅದರ ಜೊತೆಗೆ ಹೆಡ್ ಫೋನ್ ಹಾಕೊಂಡು ಹಾಡು ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದಳು. ಜಾಗ ಬಿಟ್ಟಿದ್ದಿದ್ದ್ರೆ ಹಾಡು ಕೇಳಲು ತೊಂದರೆ ಆಗ್ತಿತ್ತು ಅಂತ ಬಿಡ್ಲಿಲ್ವ ಅಥವಾ ಆತ ಕಷ್ಟಪಟ್ಟಾದ್ರೂ ಸರಿ ಕೆಳಗೆ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳಲಿ, ನನಗೇನಾಗ್ಬೇಕು ಅನ್ನೋ ಮನುಷ್ಯತ್ವನೇ ಇಲ್ಲದೇ ಇರೋ ಮನೋಭಾವ ಇತ್ತ. ನಮ್ಮ ಸುತ್ತ ಮುತ್ತ ಏನಾಗ್ತಿದೆ ಅನ್ನೋ ಪರಿವೆಯೇ ಇಲ್ಲದೆ ಇರೋ ಈ ಹುಡುಗಿಯರಿಗೇನಾಗಿದೆ? ಬರೀ ಮೊಬೈಲ್ನಲ್ಲಿ ಹಾಡು, ಮಾತು, ಮೆಸೇಜ್ ಮೇಲೆ ಮೆಸೇಜ್ ಕಳಿಸಿಕೊಂಡು ಬಸ್ನಲ್ಲಿ ಪ್ರಯಾಣ ಮಾಡ್ಬಿಟ್ರೆ ಆಗೋಯ್ತ.

ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಯೋಚಿಸೋ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಬಿಇಎಲ್ ವೃತ್ತ ಬಂದೇಬಿಡ್ತು. ಇಳಿದು ಮನೆ ಕಡೆಗೆ ಹೊರಟೆ.
　

ನನ್ನ ಭಾರತ ದೇಶ

2010-09-29T14:45:00.002+05:30

ನನ್ನ ಭಾರತ ದೇಶ, ಎಷ್ಟು ಸುಂದರ ದೇಶ
ನಯನಮನೋಹರ ಇಲ್ಲಿ ಸಿಗುವ ದೃಶ್ಯ

ಪಂಜಾಬ್ ಯುದ್ಧಕ್ಕೆ ಖ್ಯಾತಿಯಾದರೆ, ಬಂಗಾಳ ಬರೆಯುವುದರಲ್ಲಿ ಖ್ಯಾತಿ
ಆಹಾ ಏನು ಸುಂದರ ನನ್ನ ಭಾರತ!!!

ರಾಜಸ್ಥಾನ ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲಿದ್ದರೆ, ಮಹಾರಾಷ್ಟ್ರ ಉದ್ದಿಮೆಗಾರಿಕೆಯಲ್ಲಿ
ಆಹಾ ಏನು ಸುಂದರ ನನ್ನ ಭಾರತ!!!

ಒರಿಸ್ಸಾ ದೇವಾಲಯ ನಗರವಾದರೆ, ಬಿಹಾರ ಖನಿಜಗಳ ರಾಜ,
ಆಹಾ ಏನು ಸುಂದರ ಈ ನನ್ನ ಮಂದಿರ!!!

ಮೈಸೂರು (ಕರ್ನಾಟಕ) ರೇಷ್ಮೆ ಚೆಂದ, ಹರ್ಯಾಣದ ಕ್ಷೀರ ಉತ್ಪನ್ನದಲ್ಲಿ ಅಂದ
ಚೆಂದಕ್ಕಿಂತ ಚೆಂದ ನೀನೆ ಸುಂದರ!!!

ನಾಗಾಲ್ಯಾಂಡ್ ನ ಪರ್ವತ ಮಾಲೆ, ಉತ್ತರಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ಗಿರಣಿಗಳ(ಯಂತ್ರ) ಸಾಲೆ
ಭಾರತಮಾತೆ, ಇದೆಲ್ಲ ನಿನ್ನ ಮಾಯೆ!!!

ಕೇರಳ ಜ್ಞಾನಕ್ಕೆ, ತಮಿಳುನಾಡು ಧಾನ್ಯಕ್ಕೆ
ಭಾರತ ಮಾತೆ - ನಾನು ಯಾವುದಕ್ಕೆ???

ಮರಳಿ ಬರಲಿ ಮತ್ತೊಬ್ಬ ಭಗತನೂ, ಸುಖದೇವನೂ

2010-09-27T16:52:00.001+05:30

ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯಕ್ಕೆ ಹೋರಾಡಿದವರ ನಾವು ನೆನೆಯುತಿರಬೇಕು
ನಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ, ಅವರೆಲ್ಲರ ಬಗ್ಗೆ ತಿಳಿಸಿ ಹೇಳುತಿರಬೇಕು

ವೀರರ ಧೈರ್ಯ, ಸಾಹಸಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಹೇಳುತ್ತಾ
ಬೆಳೆಸಬೇಕು ಮಕ್ಕಳನ್ನು ದೇಶಪ್ರೇಮವ ತುಂಬುತ್ತಾ

ಹೀಗೆ ಮಾಡಿದರೆ ಮರುಹುಟ್ಟಿ ಬರಬಹುದೇನೋ ಮತ್ತೊಬ್ಬ ಭಗತನೂ
ಕಾಣಬಹುದೇನೋ ನಾಡು, ಮುಂದೊಮ್ಮೆ ಇನ್ನೊಬ್ಬ ಸುಖದೇವನನೂ

ಮುದ್ರಿಸದಿರಿ ಪಠ್ಯಪುಸ್ತಕಗಳಲ್ಲಿ ಬರೇ ಗಾಂಧಿ, ನೆಹರೂರ ವಿಷಯವ
ಜೊತೆ ಜೊತೆಗೆ ಮುದ್ರಿಸಿರಿ ಅನ್ಯ ಲಕ್ಷ ವೀರ ಯೋಧರ ಚರಿತೆಯ

ಇನ್ನಾದರೂ ಏಳಿರಿ, ಎಚ್ಚೆತ್ತುಕೊಳ್ಳಿರಿ
ನಮ್ಮ ಭವ್ಯ ನಾಡನ್ನು ಉಳಿಸಿರಿ!

ಡಾ. ಸಿ.ಅಶ್ವತ್ಥ್ ಅವರ ಬಗ್ಗೆ ಒಂದು ನೆನಪು

2010-01-21T17:15:00.000+05:30

ಡಿಸೆಂಬರ್ ೨೯, ೨೦೦೯ ರಂದು, ಅವರ ಹುಟ್ಟುಹಬ್ಬದ ದಿನವೇ ನಮ್ಮನ್ನೆಲ್ಲ, ಅಗಲಿದ ಗಾನ ಗಾರುಡಿಗ, ಸಂಗೀತ ಸಂಯೋಜಕ, ಗಾಯಕ ಡಾ. ಸಿ. ಅಶ್ವತ್ಥ್ ಅವರಿಗೆ ನನ್ನ ಮನ:ಪೂರ್ವಕ ನಮನ. ಅವರ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತನಾಡೋದು, ಬರೆಯೋದು ಅಂದ್ರೆ ಅದು ಅಷ್ಟು ಸುಲಭ ಅಲ್ಲ.

ಅವರೊಂದಿಗೆ ನನಗಾದ ಒಂದು ಚಿಕ್ಕ ಅನುಭವ:

ಈಗ ನೆಲೆಸಿರೋದು ಬೆಂಗಳೂರಲ್ಲಾದ್ರು, ನಾನು ಹುಟ್ಟಿ ಬೆಳೆದಿದ್ದು, ಓದಿದ್ದೆಲ್ಲ ಮೈಸೂರಿನಲ್ಲಿ. ಆಗ ನಾನು ೮ನೇ ತರಗತಿಯಲ್ಲಿ ಓದುತ್ತಿದ್ದೆ. ದಸರ ಹಬ್ಬದ ಸಮಯ. ಹೇಳಿ ಕೇಳಿ ಮೈಸೂರಲ್ಲಿ ದಸರ ಹಬ್ಬ ಬಂದ್ರೆ ಸಾಕು ಇನ್ನುಳಿದ ಹಬ್ಬಗಳಿಗಿಂತ ಬೇರೆಯೇ ವಾತಾವರಣವಿರುತ್ತಿತ್ತು. ಎಲ್ಲೆಲ್ಲೂ ಜನಜಂಗುಳಿ, ಗಿಜಿಗಿಜಿ ಇರುತ್ತಿತ್ತು. ಅದ್ರಲ್ಲೂ ನಮ್ಮ ಮನೆ ಇದ್ದಿದ್ದು ಮೈಸೂರಿನ ಅರಮನೆಯ ಹತ್ತಿರವೇ. ಆ ಅನುಭವ ನಮಗೆ ಇನ್ನಷ್ಟು ಆಗ್ತಿತ್ತು.

ಎಂದಿನಂತೆ ಆ ವರ್ಷವು ದಸರ ರಜೆ ಇತ್ತು. ದಸರ ರಜೆಯ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಸಲದಂತೆ ಬೊಂಬೆಹಬ್ಬಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಕಾಗದದಿಂದ ಗುಲಾಬಿ, ಕನಕಾಂಬರಿ ಹೂವುಗಳನ್ನು ತಯಾರಿಸುವ ಹವ್ಯಾಸ ನನಗಿತ್ತು. ಅವತ್ತು ಕೂಡ ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ಕಾಗದವನ್ನು ಹೂ ಮಾಡಲೆಂದೇ ಕತ್ತರಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ. ನನ್ನ ಶಾಲೆಯಲ್ಲೇ ಓದುತ್ತಿದ್ದ ನಮ್ಮ ಮನೆಯ ಹತ್ತಿರದಲ್ಲಿದ್ದ ನನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತೆ ನಮ್ಮ ಮನೆಗೆ ಬಂದಳು. ನಮ್ಮಮ್ಮನ ಹತ್ತಿರ "ಆಂಟಿ, ಚಿತ್ರಳನ್ನು ಹೆಡ್ಮಿಸ್ ಕರೀತಿದ್ರು. ಅವಳ ಮನೆಗೆ ಹೋಗಿ ತಕ್ಷಣ ಅವಳಿಗೆ ನನ್ನನ್ನು ಕಾಣುವಂತೆ ಹೇಳು ಎಂದಿದ್ದಾರೆ" ಎಂದು ಹೇಳಿ ಹೊರಟಳು. ನಾನು ಊಟ ಮುಗಿಸಿ ಶಾಲೆಯ ಹತ್ತಿರ ಹೋದೆ. ಇದ್ದಕಿದ್ದ ಹಾಗೆಯೇ ಏನಪ್ಪ ಇದು ಅಂತ ನನಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ನಮ್ಮಮ್ಮನಿಗೂ ಭಯವೇ ಆಯಿತು. ಆದರು ನಾನು ತರಲೆಯವಳಲ್ಲ ಅಂತ ಅಮ್ಮನಿಗೆ ನಂಬಿಕೆ ಇತ್ತು. ಭಯದಿಂದಲೇ ಶಾಲೆಗೆ ಹೋದೆ. ನಮ್ಮ ಹೆಡ್ಮಿಸ್ಸು, ನೋಡಮ್ಮ ದಸರ ಹಬ್ಬದ ಪ್ರಯುಕ್ತ, ಶಾಲೆಯ ಮಕ್ಕಳಿಂದ ಏನಾದ್ರು ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ಮಾಡಿಸಲು, ನಮ್ಮ ಶಾಲೆಗೂ ಕರೆಯೋಲೆ ಬಂದಿದೆ. ೨೫-೩೦ ಹುಡುಗಿಯರಲ್ಲಿ ನೀನು ಒಬ್ಬಳು. ನಾಳೆ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಅಭ್ಯಾಸ ಶುರು. ಸರಿಯಾಗಿ ೧೦ ಗಂಟೆಗೆ ಬರಬೇಕು ಎಂದರು. ನಾನು ಸರಿ ಮಿಸ್ ಎಂದು ಮನೆಗೆ ಹಿಂದಿರುಗಿ ಅಮ್ಮನಿಗೆ ವಿಷಯ ತಿಳಿಸಿದೆ. ಈ ವಿಷಯ ಕೇಳಿ ನಮ್ಮಮ್ಮನಿಗೆ ಆಶ್ಚರ್ಯವೆನಿಸಲಿಲ್ಲ ಏಕೆಂದರೆ ಶಾಲೆಯ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದಲ್ಲಿ (ಸಮೂಹ ಗಾನ, ಸಮೂಹ ನೃತ್ಯ), ಸ್ಪರ್ಧೆಗಳಲ್ಲಿ ಭಾಗವಹಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ.

ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ೧೦ಕ್ಕೆ ಸಮವಸ್ತ್ರ (uniform) ಧರಿಸಿ ಹೋದೆ. ಎಲ್ಲ ತರಗತಿಯಿಂದ (೮, ೯, ೧೦) ಸುಮಾರು ೫೦ ಮಕ್ಕಳಿದ್ದರು. ನಮ್ಮ ಹೆಡ್ಮಿಸ್ ಒಂದಷ್ಟು ಭಾಷಣ ಮಾಡಿ, ನಂತರ ಸಿ. ಆಶ್ವತ್ಥ್ ಅವರನ್ನು ನಮಗೆಲ್ಲರಿಗೂ ಪರಿಚಯಿಸಿದರು. ಆಗಲೇ ಗೊತ್ತಾಗಿದ್ದು ನನಗೆ ನಮ್ಮ ಸಿ. ಅಶ್ವತ್ಥ ಅವರ ಬಗ್ಗೆ. ಆಗ ನಮಗೆ ಆಶ್ಚರ್ಯವೋ ಆಶ್ಚರ್ಯ ಅವರ ಬಿಳಿ ತಲೆ ನೋಡಿ. ನಮ್ಮ ಸೀನಿಯರ್ಸ್ ಎಲ್ಲ ಅಬ್ಬ ಸಿಲ್ವರ ಕೂದ್ಲು ಅಂತ ಅಂತಿದಿದ್ದು ಇನ್ನು ನೆನಪಿದೆ. ಎಲ್ಲರು ನಿಶಬ್ದವಾಗಿದ್ವಿ. ಆಗ ಶುರುವಾಯಿತು ನಮಗೆಲ್ಲ ಧ್ವನಿ ಪರೀಕ್ಷೆ. ಒಬ್ಬೊಬ್ಬರೇ ಸ ಸ್ವರವನ್ನು ಹೇಳಿ ಎಂದರು. ಹೀಗೆ ಒಬ್ಬೊಬ್ಬರಿಗೂ ಖುದ್ದಾಗಿ ಪರೀಕ್ಷೆ ನಡೆಸಿದರು. ನನ್ನ ಸರದಿ ಬಂದಾಗ ನಾನು ಉತ್ತೀರ್ಣಳಾದೆ. ಹೀಗೆ ೨೫ ಜನರನ್ನು ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡಿದರು. ನಂತರ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಎರಡು ಹಾಡಿನ ಸಾಹಿತ್ಯದ ಪ್ರತಿಯನ್ನು ಕೊಟ್ಟರು. ಅವರು ಕಲಿಸಿಕೊಟ್ಟದ್ದೆ ಈ ಹಾಡುಗಳು:
-------------------------------------------------------------------------------------
೧.
ಸಾಹಿತ್ಯ: ಡಾ. ಹೆಚ್.ಎಸ್. ವೆಂಕಟೇಶ ಮೂರ್ತಿ

ಎಲೆಗಳು ನೂರಾರು ಭಾವದ ಎಳೆಗಳು ನೂರಾರು,
ಎಲೆಗಳ ಬಣ್ಣ ಒಂದೇ ಹಸಿರು,
ಜಾತಿ, ಭಾಷೆ, ಪಂಥ ಹಲವು
ಅವುಗಳ ಹಿಂದೆ ಮಾತ್ರ ಒಂದೇ
ಕಟ್ಟೋಣ ನಾಡನು ಕಟ್ಟೋಣ
ನಾವು ನೀವು ಸೇರಿ ಒಂದಾಗಿ
ನೀಗೋಣ ಭಿನ್ನತೆ ನೀಗೋಣ
ನದಿಗಳು ಕೂಡಿದ ಪ್ರೀತಿಯ ಕಡಲಾಗಿ

೨.
ಸಾಹಿತ್ಯ: ಚೆನ್ನವೀರ ಕಣವಿ

ವಿಶ್ವ ವಿನೂತನ ವಿದ್ಯಾಚೇತನ
ಸರ್ವಹೃದಯ ಸಂಸ್ಕಾರಿ ಜಯಭಾರತಿ
ಕರುನಾಡ ಸರಸ್ವತಿ ಗುಡಿಗೋಪುರ ಸುರಶಿಲ್ಪ ಕಲಾಕೃತಿ
ಕೃಷ್ಣೆ ತುಂಗೆ ಕಾವೇರಿ ಪವಿತ್ರಿತ ಕ್ಷೇತ್ರ ಮನೋಹಾರಿ
ಗಂಗ ಕದಂಬ ರಾಷ್ಟ್ರಕೂಟ ಚಾಲುಕ್ಯ ಹೊಯ್ಸಳ ಬಲ್ಲಾಳ
ಹಕ್ಕಬುಕ್ಕ ಪುಲಿಕೇಶಿ ವಿಕ್ರಮರ ಚೆನ್ನಮಾಜಿಯ ವೀರಶ್ರೀ
ಅರಿವೇ ಗುರುನುಡಿ ಜ್ಯೋತಿರ್ಲಿಂಗ ದಯವೇ ಧರ್ಮದ ಮೂಲತರಂಗ
ವಿಶ್ವಭಾರತಿಗೆ ಕನ್ನಡದಾರತಿ ಮೊಳಗಲಿ ಮಂಗಳ ಜಯಭೇರಿ
-------------------------------------------------------------------------------------

ಅಂತು ವಿಜಯದಶಮಿಯ ದಿನ ಬಂದೇ ಬಿಟ್ಟಿತು. ನಮ್ಮೆಲ್ಲರನ್ನೂ ಬನ್ನಿಮಂಟಪಕ್ಕೆ ಕರೆದೊಯ್ದರು. ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ಇದ್ದಿದ್ದೇ ಅಲ್ಲಿ. ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ಎಷ್ಟು ಸೊಗಸಾಗಿತ್ತೆಂದರೆ, ಆ ಎರಡು ಹಾಡಿಗೆ ನೃತ್ಯ ಕೂಡ ಬೇರೆ ಶಾಲೆಯ ಮಕ್ಕಳಿಂದ ಮಾಡಿಸಿದ್ದರು. ನಮ್ಮ ಹಾಡು, ಅವರ ನೃತ್ಯ ಮಧುರವಾಗಿತ್ತು ಅನ್ನೋದಕ್ಕೆ ಜನ ಚಪ್ಪಾಳೆ ಮೇಲೆ ಚಪ್ಪಾಳೆ ತಟ್ಟುತ್ತಿದ್ದುದೇ ಸಾಕ್ಷಿಯಾಗಿತ್ತು.

ಡಿಸೆಂಬರ್ ೨೯, ೨೦೦೯ ರಂದು ಅವರು ನಿಧನರಾದರು ಎಂಬ ಸುದ್ದಿ ತಿಳಿದಿದ್ದೇ ತಡ, ಥಟ್ಟನೆ ಇದೆಲ್ಲ ನೆನಪು ಮರುಕಳಿಸಿ, ಮನಸ್ಸಿಗೆ ನೋವುಂಟುಮಾಡಿತು. ಏನೇ ಆಗಲಿ ಆ ಅನುಭವ ಮಧುರ.

೮ ದಿನದಲ್ಲಿ ನಮಗೆ ಅವರು ಕಲಿಸಿಕೊಟ್ಟದ್ದು, ಇಂದಿಗೂ ಅಳಿಯದೆ ಉಳಿದಿದೆ ನನ್ನಲ್ಲಿ.

ಭೋಪಾಲ್ ಅನಿಲ ದುರಂತ - ನಾಳೆಗೆ ೨೫ ವರ್ಷ

2009-12-02T17:24:00.000+05:30

ನಾಳೆಗೆ ಅಂದರೆ ೩ನೇ ಡಿಸೆಂಬರ್ ೨೦೦೯ ಕ್ಕೆ ಭೋಪಾಲ್ ಅನಿಲ ದುರಂತ ಸಂಭವಿಸಿ ೨೫ ವರ್ಷ ಕಳೆಯುತ್ತವೆ. ಅದರ ಪ್ರಯುಕ್ತ ಆ ದುರ್ಘಟನೆಗೆ ಕಾರಣವಾದ ಯೂನಿಯನ್ ಕಾರ್ಬೈಡ್ ಕಾರ್ಖಾನೆಯ ಆವರಣದೊಳಗೆ ಏಳು ದಿನಗಳ ಕಾಲ ಸಾರ್ವಜನಿಕರಿಗೆ ಪ್ರವೇಶವಂತೆ! ನಮ್ಮ ಬಂಧುಗಳನ್ನು ಕೊಂದು ಹಾಕಿದ ಆ ಆವರಣ ಹೇಗಿದೆ ಎಂದು ನೋಡಲು ಸುವರ್ಣಾವಕಾಶ!

ಅನಿಲ ದುರಂತ ನಡೆದದ್ದು ೨ನೇ ತಾರೀಖು ಡಿಸೆಂಬರ್ ೧೯೮೪ ರ ಮಧ್ಯರಾತ್ರಿ. ದುರಂತದ ರುವಾರಿ ಯೂನಿಯನ್ ಕಾರ್ಬೈಡ್ ಕಾರ್ಪೊರೇಷನ್. ಯೂನಿಯನ್ ಕಾರ್ಬೈಡ್ ಒಂದು ಬಹುರಾಷ್ಟ್ರೀಯ, ಕೀಟನಾಶಕ ಹಾಗೂ ರಾಸಾಯನಿಕ ಗೊಬ್ಬರ ತಯಾರಿಕ ಕಾರ್ಖಾನೆ. ಇದನ್ನು ೧೯೬೯ರಲ್ಲಿ ಭೋಪಾಲ್ ಹತ್ತಿರ ಸ್ಥಾಪಿಸಲಾಗಿತ್ತು.

ಸಾವಿರಾರು ಅಮಾಯಕರನ್ನು ಕೊಂದ ಈ ಘಟನೆಗೆ ಮುಖ್ಯ ಕಾರಣ ಆ ಕಾರ್ಖಾನೆಯಲ್ಲಿ ಕೀಟನಾಶಕ ಹಾಗೂ ಗೊಬ್ಬರವನ್ನು ತಯಾರಿಸಲು ಬಳಸುತ್ತಿದ್ದ ಮಿಥೇಲ್ ಐಸೋಸೈನೇಟ್ ಮತ್ತು ಲೀಥೆಲ್ ಎಂಬ ವಿಷಅನಿಲ ಸೋರಿಕೆ. (ಆದರೆ ಕೆಲವು ಮಾಹಿತಿಯ ಪ್ರಕಾರ ಉದ್ದೇಶಪೂರ್ವಕವಾಗಿಯೇ ಈ ಕೃತ್ಯ ನಡೆಸಲಾಗಿತ್ತು). ಈ ವಿಷಾನಿಲ ಎಷ್ಟರ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಹಾನಿಮಾಡಿತೆಂದರೆ,

ನೋಡನೋಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ವಿಷಾನಿಲ ಹರಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಜನ ಸಾಮೂಹಿಕವಾಗಿ ಏಕಾಏಕಿ ಜೋರಾಗಿ ಕೆಮ್ಮತೊಡಗಿದರು. ಗಂಟಲೊಳಗೆ ಬೆಂಕಿ ಕೆಂಡ ತುರುಕಿದ ಉರಿ. ಕಣ್ಣೊಳಗೆ ನೂರು ಕೆಂಪು ಮೆಣಸಿನ ಕಾಯಿ ಅರೆದು ಕುಟ್ಟಿದ ಯಾತನೆ. ಒಂದೇ ಸಮನೆ ನೋವು, ಉರಿ ಎಂದು ಅರಚುತ್ತಾ ಮನೆಯ ಹೊರಗೋಡಿ ಬರುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಉಸಿರುಗಟ್ಟಿ ಸತ್ತರು. ಮುದುಕರು ಹಾಸಿಗೆಯಲ್ಲೇ ಮಡಿದರು. ಗರ್ಭಿಣಿಯರಿಗೆ ಇದ್ದಲ್ಲಿಯೇ ಗರ್ಭಪಾತವಾಯಿತು. ಆಸ್ಪತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿದ ನೂರಾರು ನವಜಾತ ಶಿಶುಗಳು ತೊಟ್ಟಿಲಲ್ಲೇ ಅಸು ನೀಗಿದವು. ವಿಷಾನಿಲ ಯಾವ ಯಾವ ಮನೆಗೆ ಕಾಲಿಟ್ಟಿತೋ ಅಲ್ಲೆಲ್ಲ ಹೆಣಗಳು! ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಹೋಗುವವರು, ಬೀದಿಬದಿಯಲ್ಲಿ ಮಲಗಿದವರು, ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ತೆರೆಯುವುದರೊಳಗೆ ಶಾಶ್ವತವಾಗಿ ಕಣ್ಮುಚ್ಚಿದ್ದರು. ಸಾವಿರಾರು ಮಂದಿ ದಿಕ್ಕಾಪಾಲಾಗಿ ಓಡಿದರು. ದಿಗ್ಭ್ರಮೆಯಲ್ಲಿ ಅನೇಕರಿಗೆ ಎತ್ತ ಕಡೆ ಓಡಬೇಕೆಂಬುದೇ ತಿಳಿಯಲಿಲ್ಲ. ಬಹುತೇಕರು ಅನಿಲ ಸೋರಿಕೆಯಾಗುತ್ತಿದ್ದ ಕಡೆಗೇ ಓಡತೊಡಗಿದರು. ಈ ಧಾವಂತದಲ್ಲಿ ಕಾಲ್ತುಳಿತಕ್ಕೊಳಗಾಗಿ ಸತ್ತರು, ಗಾಯಗೊಂಡರು. ಬೆಳಗ್ಗೆ ೬ ರ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಸುಮಾರು ಭೋಪಾಲದ ಸುಮಾರು ೨೦ ಸಾವಿರ ಜನರು ಶವವಾಗಿದ್ದರು. ಕನಿಷ್ಠ ಒಂದು ಲಕ್ಷ ಜನರು ಅಸ್ವಸ್ಥರಾದರು. ವಿಷಾನಿಲ ಸೇವಿಸಿದವರಿಗೆಲ್ಲ ರಕ್ತವಾಂತಿಯಾಗಿ ರಸ್ತೆಗಳಲ್ಲೆಲ್ಲ ನೆತ್ತರು ಹರಿಯುತ್ತಿತ್ತಂತೆ! ಡ್ರೈನೇಜ್ ನಲ್ಲಿಯೂ ಕೆಂಪು ಬಣ್ಣ ಹರಡಿಕೊಂಡಿತ್ತಂತೆ. ಮರುದಿನ ಗಾಯಗೊಂಡವರಿಗೆ ವಿಷಾನಿಲ ಪರಿಣಾಮಕ್ಕೊಳಗಾದವರಿಗೆ ಚಿಕಿತ್ಸೆ ಕೊಡಲು ವೈದ್ಯರೇ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಏಕೆಂದರೆ ಅವರೂ ಬಲಿಯಾಗಿ ಹೋಗಿದ್ದರು! ಹೆಣ ಸಾಗಿಸುವವರು ಇರಲಿಲ್ಲ. ದಾರಿಯಲ್ಲೆಲ್ಲ ರಕ್ತ ಕಕ್ಕಿಕೊಂಡು ಬಿದ್ದಿದ್ದ ಶವಗಳ ರಾಶಿ! ಇವಿಷ್ಟು ಮೊದಲನೆಯ ದಿನದ ಪರಿಣಾಮ. ಅಲ್ಲಿಯ ಜನರು ಇಂದಿಗೂ ತಿಂಗಳಿಗೆ ೫-೧೦ ಜನರು ಸಾವಿನ ಬಾಗಿಲನ್ನು ಮುಟ್ಟುತ್ತಾರೆ. ಕಳೆದ ಇಪ್ಪತ್ತೈದು ವರ್ಷದಿಂದ ಅದೆಷ್ಟು ಜನ ಸತ್ತಿದ್ದಾರೋ ಆ ದೇವರಿಗೆ ಗೊತ್ತು. ಈಗಲೂ ಅಲ್ಲಿಯ ಜನರು ಅಸ್ತಮಾ, ಅಲರ್ಜಿ, ಶ್ವಾಸಕೋಶ, ಯಕೃತ್ತಿಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಕಾಯಿಲೆಗಳಿಂದ ನರಳುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಹುಟ್ಟುವ ಮಕ್ಕಳು ಅಂಗವಿಕಲರಾಗಿಯೋ, ಉಸಿರಾಟ ಸಂಬಂಧಿ ಕಾಯಿಲೆಗಳೊಂದಿಗೋ ಹುಟ್ಟುತ್ತಿದ್ದಾರೆ!

ಈ ಸಂಸ್ಥೆಯ ಮಾಲೀಕ ಮುಖ್ಯಸ್ಥ (CEO) ವಾರೆನ್ ಆಂಡರ್ಸನ್ ಈ ಘಟನೆ ನಡೆದ ೩-೪ ದಿನದಲ್ಲೆ ಅರೆಸ್ಟ್ ಆದರೂ ಕೂಡ ಡಿಸೆಂಬರ್ ೮, ೧೯೮೪ ರಂದು ಬಿಡುಗಡೆಯಾದರು. ಕೆಲ ಮಾಹಿತಿಯು, ತಲೆಮರೆಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆಂದು ಹೇಳುತ್ತವೆ. ತಲೆಮರೆಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆನ್ನುವುದಕ್ಕಿಂತ ನಮ್ಮ ಆಗಿನ ಘನ ಸರ್ಕಾರವು ಅವನನ್ನು ಅಮೆರಿಕಾಕ್ಕೆ ಕಳುಹಿದರು. ನಂತರ ಸಂಧಾನವಾಗಿ ೪೭೦ ಕೋಟಿ ರೂಪಾಯಿಯನ್ನು ಪರಿಹಾರವಾಗಿ ಪಡೆಯಲಾಯಿತು. ಈ ಹಣ ಇನ್ನೂ ಸಂತ್ರಸ್ತರನ್ನು ತಲುಪಿಲ್ಲ. ಪರಿಹಾರಕ್ಕಾಗಿ ಹೋರಾಟ ನಡೆದಿದೆ. ಸಂಸ್ಥೆಯ ಮುಖ್ಯಸ್ಥನನ್ನು ಅಪರಾಧಿ ಹಾಗೂ ಕೊಲೆಪಾತಕ ಎಂದು ನ್ಯಾಯಾಲಯವು ಘೋಷಣೆ ಮಾಡಿದ್ದರೂ ಅವನನ್ನು ಬಂಧಿಸುವ ಧೈರ್ಯವನ್ನು ನಮ್ಮ ಸರ್ಕಾರ ಮಾಡಿಲ್ಲ. ಅಮೇರಿಕ ಸರಕಾರದ ಹಿತವಾದ ರಕ್ಷಣೆಯಲ್ಲಿ ಸುಖವಾಗಿದ್ದಾರೆ ಅಪರಾಧಿಗಳು. ಅಪರಾಧಿಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದರೆ ಎಲ್ಲಿ ಒಳಕ್ಕೆ ಹರಿದುಬರುವ ಬಂಡವಾಳ ತಪ್ಪುತ್ತದೆಯೋ ಎಂದು ಹೆದರಿಕೆ ನಮ್ಮನ್ನು ಆಳುವವರಿಗೆ!

ಪರಿಸರಕ್ಕೆ ಈ ದುರಂತದಿಂದ ಉಂಟಾದ ಹಾನಿ ಕಡಿಮೆಯೇನಲ್ಲ. ಸುತ್ತಮುತ್ತಲಿನ ಬಡಾವಣೆಗಳಲ್ಲಿ ರಾಸಾಯನಿಕ ತ್ಯಾಜ್ಯಗಳಿಂದಾಗಿ ಅಂತರ್ಜಲ ಕಲುಷಿತಗೊಂಡಿದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಅಲ್ಲಿನ ಸಂಸ್ಥೆಗಳು ಹಾಗೂ ಜಿಲ್ಲಾಡಳಿತ ಅಧಿಕಾರಿಗಳೇ ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ವಾಯು ಉಸಿರಾಡಲು ಅಯೋಗ್ಯವಾಗಿ ದಶಕಗಳೇ ಕಳೆದು ಹೋದವು! ಮಣ್ಣಿನಲ್ಲಿ ಅದೆಷ್ಟು ವಿಷ ಸೇರಿದೆಯೋ ಬಲ್ಲವರಾರು? ಸುತ್ತಮುತ್ತಲಿನ ಪರಿಸರದಲ್ಲಿ ಬೆಳೆಯುವ ತರಕಾರಿಗಳಲ್ಲಿ ವಿಷ ಸೇರಿರುವ ಬಗ್ಗೆ ಅಧ್ಯಯನ ವರದಿಗಳು ತಿಳಿಸುತ್ತವೆ. ಇದರ ಬಗ್ಗೆ ತಲೆ ಕೆಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ವ್ಯವಧಾನ ಯಾರಿಗಿದೆ? ಎಷ್ಟೆಂದರೂ ಜೀವನ ಎಂದರೆ ಅತ್ಯಂತ ಕಡಿಮೆ ಬೆಲೆಯದಲ್ಲವೇ ಭವ್ಯ ಭಾರತ ದೇಶದಲ್ಲಿ? ಯಾರು ಯಾರನ್ನು ಯಾವಾಗ ಬೇಕಾದರೂ ಕೊಂದು ಹಾಕಬಹುದು, ಅದರಲ್ಲೂ ಸಾಮೂಹಿಕವಾಗಿ ಕೊಂದರೆ ಬೆಲೆ ಹೆಚ್ಚು!

ದಿನಬಳಕೆಯಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡ ಪದದ ಬದಲು ಆಂಗ್ಲ ಪದ

2009-11-06T09:33:00.000+05:30

ನಮ್ಮ ದಿನಬಳಕೆಯಲ್ಲಿ ನಾವು ಕನ್ನಡ ಪದ ಉಪಯೋಗಿಸುವ ಬದಲು ಆಂಗ್ಲ ಪದಗಳನ್ನು ಉಪಯೋಗಿಸಿ ಕನ್ನಡ ಪದಗಳನ್ನು ಕಣ್ಮರೆ ಹೇಗೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೇವೆಂದು ನೋಡೋಣ:

೧. light off ಮಾಡು - "ದೀಪ ಆರಿಸು"
೨. door open ಮಾಡು - "ಬಾಗಿಲನ್ನು ತೆರೆ"
೩. window ತೆಗಿ - "ಕಿಟಕಿಯನ್ನು ತೆಗಿ"
೪. ಊಟ ready ಇದೆ - "ಊಟ ತಯಾರಾಗಿದೆ"
೫. ಯಾರಾದರು ನಮಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡಿದರೆ ನಾವು ತಕ್ಷಣ thanks ಎನ್ನುತ್ತೇವೆ. thanks ಬದಲು "ಧನ್ಯವಾದ" ಹೇಳಬಹುದಲ್ವ.
೬. ಇವತ್ತು ನಮ್ಮ ಮನೆಯಲ್ಲಿ beans ಹುಳಿ (ನಮ್ಮ ಕಡೆ ಸಾಂಬಾರ್ ಗೆ ಹುಳಿ ಎನ್ನುತ್ತೇವೆ). ಅದನ್ನೆ "ಹುರುಳಿಕಾಯಿ ಹುಳಿ" ಅಂತ ಹೇಳಿ.
೭. ಬಟ್ಟೆ wash ಮಾಡಬೇಕು - ಬಟ್ಟೆ ಒಗಿಯಬೇಕು
೮. ಇಲ್ಲೆ left ಅಲ್ಲಿ ಇದೆ ನೋಡಿ shop - ಇಲ್ಲೆ ಎಡದಲ್ಲಿ ಇದೆ ಅಂಗಡಿ
೯. market ಗೆ ಹೋಗಿ ಹೋಗಬೇಕು - ಮಾರುಕಟ್ಟೆಗೆ ಹೋಗಬೇಕು.
೧೦.gold ಅಂಗಡಿಗೆ ಹೋಗಬೇಕು - ಚಿನ್ನದ ಅಥವ ಆಭರಣದ ಅಂಗಡಿಗೆ ಹೋಗಬೇಕು.
೧೧. ಹುಷಾರಿಲ್ಲ, doctor ಹತ್ರ ಹೋಗ್ಬೇಕು - ಹುಷಾರಿಲ್ಲ, ವೈದ್ಯರ ಹತ್ರ ಹೋಗ್ಬೇಕು.

ಮೇಲಿರುವುದೆಲ್ಲ ಸಣ್ಣ ಉದಾಹರಣೆ. ಹೀಗೆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ, ಕಚೇರಿಗಳಲ್ಲಿ, ಅಂಗಡಿಗಳಲ್ಲಿ, ಆಸ್ಪತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ನಾವು ಆಂಗ್ಲ ಪದಗಳನ್ನು ಬಳಸುತ್ತೇವೆ. ಅದರ ಬದಲು ಕನ್ನಡ ಪದವನ್ನೇ ಉಪಯೋಗಿಸಲು ಅಭ್ಯಾಸ ಮಾಡಿದರೆ ಹೇಗೆ??? ನಿಮ್ಮ ಅನಿಸಿಕೆಗಳನ್ನು ತಿಳಿಸಿ.

ಕಣ್ಣಿಗೆ ಚೆಂದ ಕಾಡಿಗೆ ಅಂದ

2009-10-27T09:21:00.000+05:30

ಶೀರ್ಷಿಕೆ ನೋಡಿದ್ರೆ, ಇದೇನಪ್ಪ ಯಾವುದೋ ಚಲನಚಿತ್ರದ ಹಾಡು ಕೇಳಿದ ಹಾಗೆ ಇದೆ ಅಂತ ಅಂದ್ಕೋಬೇಡಿ. ಹಾಡೇನೋ ಚಲನಚಿತ್ರದ್ದೇ (ರವಿಚಂದ್ರನ್ ಭವ್ಯ ನಟಿಸಿರುವ ಚಿತ್ರ ಇರಬೇಕು) ಆದರೂ, ನಾನು ಹೇಳಹೊರಟಿರುವುದೇ ಬೇರೆ. ನಮ್ಮ ಸುಂದರವಾದ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಹಚ್ಚೋ ಕಾಡಿಗೆಯ ಬಗ್ಗೆ. ಕಾಡಿಗೆ ಅಂದ್ರೆ ಸಾಕು ನಮ್ಮ ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳಿಗೆ ನೆನಪಾಗೋದು ಹೊರಗಡೆ / ಮಾರುಕಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಸಿಗುವ ಕಾಜೊಲ್ ಪೆನ್ಸಿಲ್ ಅಥವಾ ಐ ಲೈನರ್ (ನನಗೆ ಗೊತ್ತಿರೋದು ಇಷ್ಟೆ). ಆದ್ರೆ ನಮ್ಮಮ್ಮ ನಮಗೆ ಇದೆಲ್ಲ ಉಪಯೋಗಿಸೋಕ್ಕೆ ಬಿಡ್ತಾನೇ ಇರ್ಲಿಲ್ಲ. ಅದರಲ್ಲೂ ಮನೆಯಲ್ಲೇ ತಯಾರಿಸಬಹುದಾದ ವಸ್ತುವನ್ನು ಮಾರುಕಟ್ಟೆಯಿಂದ ತಂದು ಉಪಯೋಗಿಸಲು ಬಿಡುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.

ಉದಾಹರಣೆಗೆ:
೧) ದಸರಾ ಹಬ್ಬದಲ್ಲಿ ಗೊಂಬೆಗಳಿಗೆ ಅಲಂಕಾರ ಮಾಡೋಕೆ ಗಮ್ ಬೇಕಾಗ್ತಿತ್ತು. ಕಾಗದದ ಹೂವುಗಳನ್ನು ತಯಾರು ಮಾಡಲು ಫೆವಿಕಾಲ್ ಬೇಕಾಗ್ತಿತ್ತು. ಅದರ ಬದಲು ಮನೆಯಲ್ಲೇ ತಯಾರಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಗೋಂದ್. ಅಂಗಡಿಯಲ್ಲಿ ಸಿಗುವ ಗಮ್ ಅಥವಾ ಫೆವಿಕಾಲ್ ಬದಲು ನಮ್ಮಮ್ಮ ಗೋಂದ್ ಮಾಡ್ಕೊಡ್ತಿದ್ದ್ರು.
೨) ನಾವು ಕಣ್ಣಿಗೆ ಹಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳುವ ಕಾಡಿಗೆಯನ್ನು ಕೂಡ ಮನೆಯಲ್ಲೇ ಮಾಡ್ತಾ ಇದ್ರು. ಕಾಜೊಲ್ ಆಗ್ಲಿ, ಐ ಲೈನರ್ ಆಗ್ಲಿ ಹೆಸರೆ ಹೇಳ್ಬೇಡಿ ಅಂತ ಬೈತಾ ಇದ್ರು. ನನ್ನ ಸೋದರಮಾವ ಒಬ್ರು ಬೆಂಗಳೂರಿನ ತ್ಯಾಗರಾಜನಗರದಲ್ಲಿದ್ದಾರೆ. ಅವರ ಮನೆಯ ಪಕ್ಕದವರೊಬ್ಬರು ಕಣ್ಣಿಗೆ, ಅಂಗಡಿಯ ಕಾಡಿಗೆ ಹಚ್ಚಿ ಕಣ್ಣ ಸುತ್ತಲೂ ಕಪ್ಪಾಗಿ ಕಲೆ ಉಳಿದಿತ್ತು. ಅಮ್ಮ ಮೊದಲೇ ಅಂಗಡಿದು ಕೊಡಿಸ್ತಾ ಇರ್ಲಿಲ್ಲ ಜೊತೆಗೇ ಯಾವಾಗ್ಲೂ ಈ ಉದಾಹರಣೆ ಕೊಡ್ತಿದ್ದ್ರು.

ಹೊರಗಡೆ ಸಿಕ್ಕುವ ಕಾಡಿಗೆಯ ಪರಿಣಾಮಗಳು:
ಯಾವ ಕಷ್ಟಪಡದೇ ದುಡ್ಡು ಕೊಟ್ರೆ ಪಟ್ ಅಂತ ಅಂಗಡಿಯಲ್ಲಿ ಸಿಗುವ ಕಾಡಿಗೆ ಎಷ್ಟರ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಉಪಯೋಗ?? ನನಗೆ ಗೊತ್ತಿರೋ ಹಾಗೆ ಉಪಯೋಗಕ್ಕಿಂತ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಹಾನಿಯೇ ಜಾಸ್ತಿ. ಕೆಲವರಿಗಂತೂ ನವೆ ಬಂದರೆ, ಇನ್ನು ಕೆಲವರಿಗೆ ಅದರಿಂದ ಅಲರ್ಜಿ ಕೂಡ ಆಗತ್ತೆ . ತಯಾರಿಸಿದ ದಿನಾಂಕ (Expiry date) ಮುಗಿದರೇ ಅದರಿಂದ ಕೂಡ ನಮ್ಮ ಅಮೂಲ್ಯವಾದ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಹಾನಿ ಕಟ್ಟಿಟ್ಟಬುತ್ತಿ. ಇನ್ನು ಏನೇನ್ ತೊಂದರೆಗಳಿದೆಯೋ ಯಾರಿಗೊತ್ತು??

ಮನೆಯಲ್ಲಿ ತಯಾರಿಸಿದ ಕಾಡಿಗೆ:
ಮನೆಯಲ್ಲಿ ತಯಾರಿಸಿದ ಕಾಡಿಗೆ ಕಣ್ಣಿಗೆ ತಂಪು ಮಾಡುವುದಲ್ಲದೇ, ಯಾವುದೇ ಕೆಮಿಕಲ್ ಇಲ್ಲದಿರುವುದರಿಂದ ನಮ್ಮ ಕಣ್ಣುಗಳು ಸುರಕ್ಷಿತವಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಕಣ್ಣಿಗೆ ಬಿದ್ದ ಧೂಳು ಕೂಡ ಹೊರತೆಗೆಯುತ್ತದೆ. ಎಳೆಯ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ದೃಷ್ಟಿಬೊಟ್ಟನ್ನಿಡುವಾಗ ಕಾಡಿಗೆ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಬಳಸುತ್ತಾರೆ.

ಕಾಡಿಗೆ ತಯಾರಿಸಲು ಬೇಕಾದ ವಸ್ತುಗಳು: ಹರಳೆಣ್ಣೆ, ಏಳುಸುತ್ತಿನ ನಂದಿಬಟ್ಟಲು, ದೀಪ ಹಚ್ಚಿಸಲು ಹಣತೆ, ಹಿತ್ತಾಳೆ ತಟ್ಟೆ.

ತಯಾರಿಸುವ ವಿಧಾನ: ಏಳುಸುತ್ತಿನ ನಂದಿಬಟ್ಟಲು ಹೂವನ್ನು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಹಿತ್ತಾಳೆತಟ್ಟೆಗೆ ಹಚ್ಚಬೇಕು (ಹೂವಿನ ರಸವೆಲ್ಲ ತಟ್ಟೆಗೆ ಹಚ್ಚಬೇಕು). ನಂತರ ಹರಳೆಣ್ಣೆಯ ದೀಪವನ್ನು ಹಚ್ಚಿ, ಹೂವಿನ ರಸದ ತಟ್ಟೆಯನ್ನು ಮಸಿ ಕಟ್ಟುವ ಹಾಗೆ ಇಡಬೇಕು. ಅದು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಮಸಿ ಕಟ್ಟುತ್ತದೆ. ನಂತರ ಅದನ್ನು ತೆಗೆದು ಸಂಗ್ರಹಿಸಿ ಬೆಣ್ಣೆಯಲ್ಲಿ ಕಲಸಬೇಕು. ಕಲಸುವಾಗ ಚೆನ್ನಾಗೆ ಕೈತೊಳೆದು ಕಲಸಬೇಕು. ಕಲಸುವಾಗ ಪಚ್ಚಕರ್ಪೂರ (೧ ಚಿಟಕಿ) ಹಾಕಿದರೇ ಏನು ತೊಂದರೆಯಾಗದು.

ಇನ್ನು ಅನೇಕರು ಇದರ ರಗಳೆನೇ ಬೇಡ ಅಂತ ಅಂಗಡಿಯದ್ದಾಗಲಿ, ಮನೆಯದ್ದಾಗಲಿ ಯಾವ ತಂಟೆನೇ ಬೇಡ ಅಂತ ಹಚ್ಕೊಳೋದೇ ಇಲ್ಲ.

ಸ್ನೇಹಿತರೇ, ಈಗ ಹೇಳಿ. ಕಣ್ಣನ್ನು ಆರೋಗ್ಯಕರವಾಗಿ ಇಟ್ಕೊಬೇಕೊ ಬೇಡ್ವೋ??.

ಚಿತ್ರಕೃಪೆ: ಅಂತರ್ಜಾಲ ತಾಣ

ಚಂದಮಾಮ ತಾಣ - ಕನ್ನಡದಲ್ಲೂ ಲಭ್ಯ

2009-09-02T17:09:00.000+05:30

ನಿಮಗೆಲ್ಲ ತಿಳಿದಿದ್ದೇ ಚಂದಮಾಮ ಮಾಸಿಕ ಪತ್ರಿಕೆ. ಈ ಬಾರಿ ಪುಸ್ತಕ ಸಮ್ಮೇಳನದಲ್ಲಿ ನಾವು ಚಂದಮಾಮ ಮಾಸ ಪತ್ರಿಕೆಗೆ ಚಂದಾದಾರರಾದೆವು (ಮಗ ಓದಲೆಂದು). ನಂತರ ಪ್ರತಿ ತಿಂಗಳು ಚಂದಮಾಮ ಮನೆಗೆ ತಪ್ಪದೇ ಬಂದು ಬೀಳುತ್ತಿತ್ತು. ಅದರಲ್ಲಿ ಕೆಲವು ಕಥೆಗಳು ನಾನು ಕೂಡ ಓದುತ್ತಿದ್ದೆ.

ಹೀಗೆ ಒಂದು ದಿನ ಕಚೇರಿಯಲ್ಲಿ ಚಂದಮಾಮ ಅಂತರ್ಜಾಲ ತಾಣವನ್ನು ನೋಡಲೆಂದು www.chandamama.com ಗೆ ಹೋದೆ. ಎಲ್ಲ ಗುಂಡಿಯನ್ನು ಒತ್ತಿ ನೋಡಿದೆ. ಭಾಷಾವಿಭಾಗದಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಬಿಟ್ಟು ತಮಿಳು, ತೆಲುಗು ಹಾಗೂ ಆಂಗ್ಲ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಇದ್ದವು. ಅಲ್ಲೇ ಸ್ವಲ್ಪ ತಡಕಾಡಿ ಅವರನ್ನು ಸಂಪರ್ಕಿಸಲು ಮಿಂಚೆಯ ವಿಳಾಸ ಹುಡುಕಿದೆ. ಆ ಮಿಂಚೆಯ ವಿಳಾಸಕ್ಕೆ ೧೫ನೇ ಜುಲೈ ೨೦೦೯ರಂದು (online@chandamama.com) ನನ್ನ ಕಚೇರಿಯ ಮಿಂಚೆಯಿಂದ ಒಂದು ಮಿಂಚೆಯನ್ನು ಕಳುಹಿಸಿದೆ. ಆ ಮಿಂಚೆಯಲ್ಲಿ ಚಂದಮಾಮ ತಾಣದಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಲಭ್ಯವಿಲ್ಲದಿರುವಿಕೆಯನ್ನು ಹಾಗೂ ಅದರಿಂದ ನಿರಾಸೆ ಮೂಡಿದ ಬಗೆಯನ್ನು ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿದೆ.

ಮರುದಿನ ಅಂದರೆ ೧೬ನೇ ಜುಲೈ ೨೦೦೯ ರಂದು ಸುಮಾರು ೧೦:೫೦ಕ್ಕೆ ಸೌಮ್ಯ ಭಾರದ್ವಾಜ್, ಕಂಟೆಂಟ್ ಹೆಡ್, ಆನ್ಲೈನ್ ಚಂದಮಾಮ ಇಂಡಿಯಾ ಲಿಮಿಟೆಡ್, ಚೆನ್ನೈ, ಇವರಿಂದ ನನಗೊಂದು ಮಿಂಚೆ ಬಂದಿತು. ಅದರಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲದಿರುವ ಬಗ್ಗೆ ಕ್ಷಮೆ ಕೋರುತ್ತ, ಇನ್ನು ಎರಡು ವಾರದಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಲಭ್ಯವಾಗಲಿದೆಯೆಂದು, ಹಾಗೂ ಅದರ ಬಗ್ಗೆ ನಿಮ್ಮ ಅನಿಸಿಕೆಯನ್ನು ತಿಳಿಸಿ ಎಂದು ಮರುತ್ತರ ಕಳುಹಿಸಿದರು. ತಕ್ಷಣ ನಾನು ನನ್ನ ಸಹುದ್ಯೋಗಿಗಳಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದ ಮಿಂಚೆಯನ್ನು ಅವರಿಗೂ ಕಳಿಸಿದೆ. ಅದರಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ಸಹುದ್ಯೋಗಿಯಂತು ಮೆಚ್ಚುಗೆ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸುತ್ತ "ಚಂದಮಾಮ ಸಂಸ್ಥೆ ಸಾಕಷ್ಟು ಸಮಸ್ಯೆಗಳಿಗೆ ಸಿಕ್ಕಿ ಬಿದ್ದಿತು. ಮೂಲದಲ್ಲಿರುವ ಯಾರಿಗೂ ಅದನ್ನು ಮುಂದುವರೆಸಲು ಆಸಕ್ತಿ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಅಮೇರಿಕದ ವೈಟ್ ಡಿಸ್ನಿಯವರು ಅದನ್ನು ಕೊಂಡುಕೊಳ್ಳುವ ಲೆಕ್ಕದಲ್ಲಿದ್ದರು, ಸದ್ಯ ಅದು ಮುರಿದು ಬಿತ್ತು. ಆಮೇಲೆ ಅದನ್ನು ಭಾರತದ್ದೇ ಒಂದು ಸಂಸ್ಥೆ ಅದನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡಿತು. ಆದರೂ ಅದು "ಚಂದಮಾಮ ಇಂಡಿಯಾ ಲಿಮಿಟೆಡ್" ಅಂತ ಇರುತ್ತದೆ" ಎಂದು ಹೇಳಿದರು.

ಎರಡು ವಾರಗಳ ನಂತರ ನಾನು ಚಂದಮಾಮ ತಾಣವನ್ನು ತೆರೆದು ನೋಡಿದಾಗ ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಲಭ್ಯವಿರಲಿಲ್ಲ. ಮತ್ತೊಂದು ಮಿಂಚೆ ಕಳುಹಿಸಿದೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಸೌಮ್ಯರವರು ಎಲ್ಲ ಸಿದ್ದಗೊಳ್ಳುತ್ತಿದೆ ಎಂದು ಮರುತ್ತರ ಕೊಟ್ಟರು. ಅತಿ ಶೀಘ್ರದಲ್ಲೆ ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಲಭ್ಯವಾಗುವುದು ಎಂದು ಮಿಂಚೆಯ ಮೂಲಕ ತಿಳಿಸಿದರು.

ಇದಾದ ನಂತರ ನಾನು ಕೂಡ ಕೆಲಸದ ಒತ್ತಡದಿಂದಾಗಿ ಚಂದಮಾಮ ತಾಣವನ್ನು ನೋಡಲಾಗಲಿಲ್ಲ. ಇಂದು ಅಂದರೆ (೨ನೇ ಸೆಪ್ಟೆಂಬರ್ ೨೦೦೯) ಚಂದಮಾಮ ತಾಣವನ್ನು ತೆರೆದು ನೋಡಿದರೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಬದಲಾವಣೆಯೊಂದಿಗೆ, ಕನ್ನಡ ಭಾಷೆಯನ್ನೂ ಕೂಡ ಸೇರಿಸಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ ಬಹಳ ಸಂತೋಷವಾಯಿತು. ಮುಂದೆ ಓದುವುದನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಮೊದಲು ಇದನ್ನು ನನ್ನ ಮಿತ್ರರೊಂದಿಗೆ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳೋಣವೆಂದೆನಿಸಿದ ಪ್ರಭಾವವೇ ಈ ಬರಹ.

ಚಂದಮಾಮದ ತಾಣದ ವಿಳಾಸ: http://www.chandamama.com/lang/index.php?lng=KAN

ನಿಮ್ಮ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆಗಳನ್ನು ತಿಳಿಸಿ.

ಓ ನವಿಲೆ

2009-09-01T14:05:00.000+05:30

ನವಿಲೆ ನಿನ್ನ ನಾಟ್ಯ ಚೆಂದ
ದಿಟ್ಟಿಸಿ ವೀಕ್ಷಿಸಿದರೆ ಮನಸ್ಸಿಗಾನಂದ

ನೋಡಬೇಕು ನಿನ್ನ ಗರಿಯ ನೋಟ
ನಿನ್ನಲ್ಲಿದೆ ಎಂಥಹ ಮೈಮಾಟ

ಕೂಗಿದರೆ ಕೇಳಿಬರುವುದು ದೂರದೀ ನಿನ್ನಯ ಧ್ವನಿ
ತಂಪೆನಿಸುವುದಿಲ್ಲವೇ ನಿನ್ನ ಗರಿಗೆ ಬಿದ್ದರೆ ಮಳೆಯ ಹನಿ

ಹುಳು ಹುಪ್ಪಟೆಗಳನ್ನು ಆಯ್ದು ತಿನ್ನುವೆ ನೀನು
ಸೊಪ್ಪು ತರಕಾರಿ, ಹಣ್ಣು-ಹಂಪಲು ಬೇಡವೇನು??

ಸಹಿಸಲಾರೆ ಮೃಗಾಲಯದಲ್ಲಿ ನಿನ್ನ ವನವಾಸ
ಇರಬಹುದು ಕಾಡಲ್ಲಿ ನಗುನಗುತ ಪ್ರತಿದಿವಸ

ಆಗಿರುವೆ ನೀನು ಸುಬ್ರಹ್ಮಣ್ಯನ ವಾಹನ
ನಿನ್ನ ನಾಟ್ಯಕ್ಕೆ ಕೊಡುವೆಯಾ ಆಹ್ವಾನ

ನಿನ್ನ ಲಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ಹೋಲುವುದಿಲ್ಲ ಯಾವ ಪಕ್ಷಿ
ಆದ್ದರಿಂದ ನಾವೆಲ್ಲರೂ ಮಾಡಿರುವೆವು ರಾಷ್ಟ್ರಪಕ್ಷಿ

(ನಾನು ಈ ಪುಟ್ಟ ಕವನವನ್ನು ೧೯೯೭ ರಲ್ಲಿ ಬರೆದಿದ್ದು. ಏನೋ ಹುಡುಕುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಹಳೇ ಡೈರಿ ಸಿಕ್ಕಿತು. ತೆಗೆದು ನೋಡಿದರೆ ಪುಟ್ಟ ಪುಟ್ಟ ಕವನಗಳ ಜೊತೆ ಇದೂ ಕೂಡ ಅವಿತುಕೊಂಡಿತ್ತು.)

ಚಿತ್ರ ಕೃಪೆ: ಅಂತರ್ಜಾಲದಿಂದ

ಯಾರ ಜೊತೆ ಆಡುತ್ತದೆ, ಎಲ್ಲಿ ಆಡುತ್ತದೆ, ಒಂಟಿ ಮಗು??

2009-08-18T13:54:00.000+05:30

ಹಿಂದೆಲ್ಲ ದೊಡ್ಡ ಕುಟುಂಬವಿರುತ್ತಿತ್ತು. ಆ ಕುಟುಂಬದಲ್ಲಿ ಅಣ್ಣ ತಮ್ಮಂದಿರ ಮಕ್ಕಳು. ಆ ಮಕ್ಕಳ ಗಲಾಟೆ ಮನೇಲಿ ಗಲಗಲವಿರುತಿತ್ತು. ಆಗಿನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಎರಡಕ್ಕಿಂತ ಜಾಸ್ತಿಯೇ ಮಕ್ಕಳಿರುತ್ತಿದ್ದರು. ಬರಬರುತ್ತ (ಕಾಲಕ್ರಮೇಣ) ಒಂದು ಅಥವ ಎರಡಕ್ಕೆ ನಿಂತಿತು. ಒಂದು ಮನೆಯ ಮಕ್ಕಳು ಅವರವರೇ ಆಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರು. ಬೇರೆಯವರ ಜೊತೆಬೇಕು ಎನ್ನುವುದಕ್ಕಿಂತ ಅವರವರ ಮನೆಯಲ್ಲೇ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಅಣ್ಣ ತಮ್ಮ ಅಕ್ಕ ತಂಗಿಯರ ಜೊತೆ ಕಾಲಕಳೆದು, ಆಟವಾಡಿ ಸಮಯ ಕಳೆಯುತ್ತಿದ್ದರು. ಆ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಸಮಯ ಹೇಗೆ ಹೋಗುತ್ತದೆಂಬ ಅರಿವೇ ಇರಲಿಲ್ಲವೇನೋ?? ಅದರಲ್ಲೂ ಹಳ್ಳಿಯೆಂದರೆ ಮುಗಿದೇಹೋಯಿತು. ಏಕೆಂದರೆ ಕೆರೆಯ ನೀರಿನಲ್ಲಿ, ಹೊಲಗದ್ದೆಗಳಲ್ಲಿ, ಜಾತ್ರೆಯಲ್ಲಿ, ರಾಮೋತ್ಸವದಲ್ಲಿ- ಹೀಗೆ ಅದು ಇದು ಅಂತ ಮಕ್ಕಳು ಹಿಗ್ಗುತ್ತಿದ್ದುದುಂಟು. ಆಗಿನ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಆಟಿಕೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಗೊತ್ತೇ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಈಗಿನ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ. ಈಗೆಲ್ಲ ಒಂದು ಅಥವಾ ಎರಡು (ನಾನು ನೋಡಿರುವ ಹಾಗೆ ಒಂದೇ) ಮಕ್ಕಳೇ ಸಾಕು. ಇರಲಿ ಜನಸಂಖ್ಯೆಯ ಪರಿಣಾಮ ಅಂತ ಅಂದುಕೊಂಡ್ರು, ಆ ಒಂಟಿ ಮಗುವಿನ ಪಾಡೇನು??

ಒಂಟಿ ಮಗು ಎಲ್ಲಿ ಆಡುವುದು??

೧. ಮಕ್ಕಳು ಎಲ್ಲಿ ಆಡಬೇಕು? ಮೈದಾನದಲ್ಲಿ. ಆದರೆ ಈಗಿನ ಮಹಾನಗರಿ, ಸಿಲಿಕಾನ ಸಿಟಿ ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ಕೆರೆ ಮುಚ್ಚಿ ಮನೆ, ಮರಗಳನ್ನು ಕಡಿದು ಸೈಟು, ಹೀಗೆ ಇರುವಾಗ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಆಟದ ಮೈದಾನವೇ ಇಲ್ಲ. ಅದರಲ್ಲೂ ಸ್ವಲ್ಪ ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಆಚೆ ಹೋದರೆ ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ಮೈದಾನಗಳು ಕಾಣಸಿಗುವುದು. ಆಟದ ಮೈದಾನವು ಇಲ್ವೇ ಇಲ್ಲ ಅಂತ ಅಲ್ಲ. ಇದೆ. ಆದರೆ ದೂರದಲ್ಲಿ ಇರುತ್ತದೆ. ಅಲ್ಲಿ ಕಳುಹಿಸಲು ತಂದೆತಾಯಿ ಒಪ್ಪುವುದಿಲ್ಲ. ಮೈದಾನವೇ ಇಲ್ಲದ ಕಾರಣ, ಮಕ್ಕಳು ರಸ್ತೆಯಲ್ಲೇ ಆಡುತ್ತಾರೆ. ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಆಡಿದರೆ ವಾಹನಗಳ ಕಾಟ. ಯಾವಾಗ ಯಾವ ವಾಹನ ವೇಗವಾಗಿ ಬಂದು ಅಪಘಾತವಾಗುವುದೆಂಬ ಭಯದಿಂದ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಆಚೆಗೆ ಬಿಡುವುದಿಲ್ಲ. ಕಡೆಗೆ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಒಳ್ಳೊಳ್ಳೆಯ ಆಟಿಕೆಗಳನ್ನು ಕೊಡಿಸಿ, ಅದರಲ್ಲೇ ಆಟ ಆಡು ಅಂತ ಹೇಳಿಬಿಡುತ್ತಾರೆ? ಹಾಗೆಯೇ ಈಗ ಕಂಪ್ಯೂಟರ್ ಯುಗವಾದ್ದರಿಂದ, ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಕಂಪ್ಯೂಟರ್ ನಲ್ಲಿ ಆಟವಾಡಲು ಬಿಡುತ್ತಾರೆ. ಶಾಲೆಯಲಿ ಬಿಟ್ಟರೆ ಮಗುವಿಗೆ ಹೊರಗಡೆ ಆಡಲು ಅವಕಾಶವೇ ಇರುವುದಿಲ್ಲ.

೨. ಅಕ್ಕ ಪಕ್ಕದವರ ಜೊತೆ ಆಟವಾಡಬೇಕು? ಈಗಿನ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ, ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮ ಇಬ್ಬರು ಕೆಲಸದಲ್ಲಿ ಇರುತ್ತಾರೆ. ಆಗ ಮಗುವನ್ನು ಪ್ಲೇಹೋಮ್ ನಲ್ಲಿ ಬಿಡುತ್ತಾರೆ. ನಾನೇ ನೋಡಿರುವ ಹಾಗೆ ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮ ಇಬ್ಬರು ಸಾಫ್ಟ್ ವೇರ ಸಂಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿದ್ದರೆ ಅವರಿಬ್ಬರು ಬರುವುದು ಸಂಜೆ ಅಂದರೆ ಏಳ ರ ನಂತರ. ಆಗ ಮಗುವನ್ನು ಕರೆದುಕೊಂಡು ಮನೆಗೆ ಹೋಗ್ತಾರೆ. ಆಗ ಮಗು ಆಟವಾಡುವ ಸಮಯವಲ್ಲ. ಪ್ಲೇಹೋಮ್ ನಲ್ಲಿ ಅವರ ಕಾಂಪೌಂಡ್ ಬಿಟ್ಟು ಬೇರೆಲ್ಲೂ ಕಳುಹಿಸುವುದಿಲ್ಲ, ಜವಾಬ್ದಾರಿಯ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿ. ಪ್ಲೇಹೋಮ್ ನಲ್ಲಿ ಆಡಿದರು, ಬರೀ ಜಾರಬಂಡೆ, ಆಟಿಕೆಯ ಜೊತೆ, ಅದೇ ಮಕ್ಕಳ ಜೊತೆ ಆಡಬೇಕು. ಪ್ಲೇಹೋಮ್ನಲ್ಲಿ ಬೆಳೆಯುವ ಮಗುವಿಗೆ ಅಕ್ಕ ಪಕ್ಕದವರ ಜೊತೆ ಬೆರೆಯಲು ಅವಕಾಶವೇ ಸಿಗುವುದಿಲ್ಲ.

ಹೀಗೆ ಮುಂದುವರೆದರೆ ಮುಂದೊಂದು ದಿನ ಮಕ್ಕಳು ಹೊರಗಡೆ ಆಟವಾಡುವುದನ್ನೇ ಮರೆತುಬಿಡುತ್ತಾರೇನೋ ಎಂಬ ಭಯವಿದೆ.

ನಿಮ್ಮ ಅನಿಸಿಕೆಗಳನ್ನು ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ ಮೂಲಕ ಬರೆಯಿರಿ.

ಮಾನವೀಯತೆಯ ಮಾನಹರಣ

2009-08-18T12:59:00.000+05:30

ನಾನು ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಖಾಸಗಿ ಸಂಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ಮಧ್ಯಾಹ್ನದ ಊಟದ ಸಮಯ ೧ ಗಂಟೆಯಿಂದ ೨ ಗಂಟೆಯವರೆಗೆ. ಊಟ ಮುಗಿಸಿ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ವಾಕ್ ಮಾಡುವ ಅಭ್ಯಾಸ. ವೈಯಕ್ತಿಕ ಕೆಲಸ ಏನಾದರೂ ಇತ್ತೆಂದರೆ ಅದನ್ನು ಬೇಗ ಮುಗಿಸಿ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಹಾಜರ್. ಇದು ದಿನದ ಅಭ್ಯಾಸ.

ಈ ಕೆಳಗಿನ ಘಟನೆ ನಡೆದಿದ್ದು ಫೆಬ್ರವರಿ ೨೦೦೯ ರಲ್ಲಿ.

ನಿನ್ನೆ ಹೀಗೆ ವೈಯಕ್ತಿಕ ಕೆಲಸ ಇತ್ತೆಂದು ಹೋಗಿ ಕೆಲಸ ಮುಗಿಸಿ ವಾಪಸ್ ಕಚೇರಿಗೆ ತೆರಳುತ್ತಿದ್ದೆ. ದಾರಿಯ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಭಾರಿ ಜನ ಸೇರಿದ್ದರು. ನಾನು ಕೂಡ ನನ್ನ ವಾಹನದಲ್ಲಿದ್ದೆ. ಅಲ್ಲೇನೋ ಅಪಘಾತವಾಗಿರಬೇಕೆಂದು ನನ್ನ ವಾಹನವನ್ನು ಸ್ವಲ್ಪ ನಿಧಾನಿಸಿ ಏನಾಗಿರಬಹುದೆಂದು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಅಲ್ಲಿ ಸೇರಿದ್ದ ಜನರೆಲ್ಲ ಒಬ್ಬ ಹುಡುಗನನ್ನು ಥಳಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಅಲ್ಲಿ ಸೇರಿದ್ದ ಜನರಲ್ಲಿ ಆಟೋ ಚಾಲಕರೇ ತುಂಬಿದ್ದರು. ಈ ಘಟನೆ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಆಟೋ ನಿಲ್ದಾಣ ಹಾಗೂ ಸ್ವಲ್ಪ ದೂರದಲ್ಲಿ ಬಸ್ ನಿಲ್ದಾಣ ಕೂಡ ಇದೆ. ಹೀಗೆ ಅಲ್ಲಿದ್ದ ಒಬ್ಬರನ್ನು ವಿಚಾರಿಸಿದೆ. ಏನಾಯಿತು ಎಂದು. "ಹುಡುಗ ತನ್ನ ಬೈಕ್ ನಲ್ಲಿ(ಸ್ಪ್ಲೆಂಡರ್) ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದನಂತೆ, ಆಟೋದವನಿಗೆ ಹೋಗಲು ಬಿಡದೆ ಆಟವಾಡಿಸಿದನಂತೆ. ಅಷ್ಟು ಹೊತ್ತಿಗೆ ಒಂದು ಬಸ್ ಅಡ್ಡ ಬಂದು ಆ ಹುಡುಗ ರಸ್ತೆಯ ಬದಿಗೆ ಬಂದಾಗ ಅಲ್ಲಿದ್ದ ಆಟೋ ಚಾಲಕರೆಲ್ಲ ಅವನನ್ನು ತಡೆಹಿಡಿದು ರಸ್ತೆಯ ಬದಿಗೆ ಎಳೆದು, ಚೆನ್ನಾಗಿ ಒದ್ದು, ಹೊಡೆಯುತ್ತಿದ್ದಾರೆ" ಎಂದರು. ಅಲ್ಲಿದ್ದ ಜನರು ಸುಮ್ಮನೆ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದರೆ ಹೊರತು ಯಾರು ಕೂಡ ಬಿಡಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಆಟೋ ಚಾಲಕರು ಹೊಡೆದ ಏಟಿಗೆ ಅವನ ಬಟ್ಟೆಯೆಲ್ಲ ಹರಿದು, ಎದೆಯ ಭಾಗದಲ್ಲಿ, ಕೆನ್ನೆಯ ಭಾಗದಲ್ಲೆಲ್ಲ ಗಾಯವಾಗಿತ್ತು. ರಕ್ತ ಹರಿಯುತ್ತಿತ್ತು. ನನಗೆ ಅಯ್ಯೋ ಅನ್ನಿಸಿತು. ಆ ಹುಡುಗ ಇಲ್ಲೆ ಇರುವ ಪೋಲೀಸರನ್ನು ಕರೆಸಿ ಅವರೆ ಇತ್ಯರ್ಥ ಮಾಡಲಿ ಎಂದು ಜೋರಾಗಿ ಕೂಗುತ್ತಿದ್ದ. ಅಷ್ಟು ಜೋರಾಗಿ ಕೂಗುತ್ತಿದ್ದ ಹುಡುಗನಿಗೆ ಯಾರು ಕೂಡ ಸ್ಪಂದಿಸಲಿಲ್ಲ. ಪೋಲೀಸರನ್ನು ಕರೆತರುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡಲಿಲ್ಲ. ಆಲ್ಲಿ ಸೇರಿದ್ದ ಜನರಲ್ಲಿ ಮಹಿಳೆಯರು ಯಾರು ಇರಲಿಲ್ಲ. ನನಗೆ ಒಂದು ಕಡೆ ಭಯವಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಇನ್ನೊಂದು ಕಡೆ ಆ ಹುಡುಗನ ಚೀರಾಟ ಕೇಳಿ ಅಯ್ಯೋ ಯಾರೂ ಪೋಲೀಸರನ್ನ ಏಕೆ ಕರೆಯುತ್ತಿಲ್ಲ ಎಂದು ಮನ ನೋಯುತ್ತಿತ್ತು. ಅವನು ಪೋಲೀಸರನ್ನ ಕರೆಸಿ ಎಂದು ಕೂಗಿದಾಗಲೆಲ್ಲ ಆ ಆಟೋ ಚಾಲಕರೂ ಅವನನ್ನ ತಳ್ಳಿ ಮತ್ತೆ ಹೊಡೆಯುತ್ತಿದ್ದರು. ಅಲ್ಲಿದ್ದವರಿಗೆ ಯಾರ ತಪ್ಪೆಂದು ಸರಿಯಾಗಿ ಗೊತ್ತಿರಲಿಲ್ಲವಾದರೂ. ಅ ಆಟೋ ಚಾಲಕರ ರೌಡಿತನಕ್ಕೆ ಜನರು ಹೆದರಿ ಆ ಹುಡುಗನ ಪರ ಯಾರು ನಿಲ್ಲಲಿಲ್ಲ. ನಾನು ಅಲ್ಲಿಂದ ಹೆದರಿ ಹೊರಟೇಬಿಟ್ಟೆ.

ಆಮೇಲೆ ಏನಾಯಿತೋ ಏನೋ ಗೊತ್ತಾಗಲಿಲ್ಲ. ಮತ್ತೆ ಕಚೇರಿಗೆ ಬಂದು ಒಂದು ಹತ್ತು ನಿಮಿಷ ಸುಮ್ಮನೆ ಕುಳಿತು ಯೋಚಿಸತೊಡಗಿದೆ. ಸಂಜೆಯವರೆಗೂ ಅದೇ ದೃಷ್ಯ ಕಾಡತೊಡಗಿತು. ನಾನೇ ನನ್ನ ವಾಹನವನ್ನು ತಿರುಗಿಸಿ ಪೋಲೀಸರನ್ನು ಕರೆತರುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡಬಹುದಿತ್ತು. ಆದರೆ ಹಾಗೇಕೆ ನಾನು ಮಾಡಲಿಲ್ಲ. ಅಷ್ಟು ಮಾನವೀಯತೆಯು ನನಗೆ ಇಲ್ಲದೆ ಹೋಯಿತೆ ಎಂದು ಕಾಡತೊಡಗಿತು. ಅಲ್ಲಿ ಯಾರದು ತಪ್ಪು, ಯಾರದು ಸರಿ ಎಂದು ತಿಳಿಯದ ಜನರು ಬಹಳಷ್ಟಿದ್ದರು. ಅವರಿಗಾದರು ಅಯ್ಯೋ ಅನ್ನಿಸಲಿಲ್ಲವೇ? ಆ ಹುಡುಗ ತಪ್ಪೇ ಮಾಡಿದ್ದೆ ಆದರೆ ಬುದ್ದಿ ಕಲಿಸೋದು ಹೀಗೇನಾ? ಆಟೋ ಚಾಲಕರು ತಪ್ಪೇ ಮಾಡೋದಿಲ್ವ. ಆಟೋ ಚಾಲಕರು ಎಷ್ಟು ಬಾರಿ ನಮಗೆ ಅಡ್ಡಬಂದು ಎಷ್ಟು ತೊಂದರೆಕೊಡುತ್ತಾರೆಂದು ವಾಹನ ಚಲಾಯಿಸುವವರಿಗೆ ಗೊತ್ತು. ಆಟೋ ಚಾಲಕರಿಗಾದರೂ ಮಾನವೀಯತೆ ಇರಲಿಲ್ಲವೆ??? ಅವರ ಮಕ್ಕಳು, ಸ್ನೇಹಿತರು, ಸಂಬಂಧಿಕರು, ಅಥವಾ ಅಣ್ಣ ತಮ್ಮಂದಿರಿಗೆ ಹೀಗೆ ಆಗಿದ್ದರೆ ಅವರಿಗೆ ಅಯ್ಯೋ ಅನ್ನಿಸುತ್ತಿರಲ್ಲಿಲ್ಲವೇ???? ಅಲ್ಲಿ ಸೇರಿದ್ದ ಜನರ ಗುಂಪಿಗೂ ಮಾನವೀಯತೆ ಮರೆತಿದ್ದುದ್ದು ಎದ್ದು ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು. ಜನರಲ್ಲಿ ಮಾನವೀಯತೆಯೆ ಮರೆತುಹೋಗುತ್ತಿದೆಯೆ ಎಂಬುದು ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಪ್ರಶ್ನೆಯಾಗಿಯೆ ಉಳಿಯಿತು ನನ್ನಲ್ಲಿ??

"ಬುದ್ಧಿ-ಭಾವ"

2009-07-29T13:07:00.000+05:30

ನೋಯಿಸುವ ಮನ ಮೂರ್ನಾಲ್ಕಿರಲು
ಹಂಬಲಿಸುವ ಮನಗಳು ಹತ್ತಾರು

ಹತ್ತಾರು ಮನಗಳ ಭಾವ ಬೆರೆತಾದ ಮೇಲೆ ಇನ್ನೇಕೆ ಬೇಕು ಸ್ವರ್ಗ
ಮೂರ್ನಾಲ್ಕಕು ಮನಗಳ ಕುಹಕವಿಲ್ಲಿರಲು ಮತ್ತೆಲ್ಲಿಯ ನರಕ

ಮೂರ್ನಾಲ್ಕು ಮನಗಳಲಿ ಬುದ್ಧಿ
ಹತ್ತಾರು ಮನಗಳಲಿ ಭಾವ

ಬುದ್ಧಿ-ಭಾವ ಮಿಲನ
ಅದುವೆ ಜ್ಞಾನ ಕಾಣ್ಮೆ

"ನಾವೇಕೆ ದೀಪವನ್ನು ಹಚ್ಚುತ್ತೇವೆ"

2009-07-24T16:25:00.000+05:30

ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಭಾರತೀಯ ಹಿಂದು ಮನೆಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿದಿನವೂ ದೇವರ ಕೋಣೆಯಲ್ಲಿ ದೀಪವನ್ನು ಹಚ್ಚಲಾಗುತ್ತದೆ. ಕೆಲವರ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ದೀಪವನ್ನು ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಹಚ್ಚುತ್ತಾರೆ. ಇನ್ನು ಕೆಲವರು ಎರಡು ಹೊತ್ತು (ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಹಾಗೂ ಸಂಜೆ) ದೀಪವನ್ನು ಹಚ್ಚುತ್ತಾರೆ. ಇನ್ನು ಕೆಲವರು ೩೬೫ ದಿನವೂ ದೀಪವು ಆರದಂತೆ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಅಖಂಡ ದೀಪವೆನ್ನುತ್ತಾರೆ. ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಮಂಗಳಕರಕಾರ್ಯವು ದೀಪ ಹಚ್ಚುವುದರ ಮೂಲಕವೇ ಕಾರ್ಯವು ಶುರುವಾಗುತ್ತದೆ, ಹಾಗೆಯೇ ಆಗಾಗ್ಗೆ ದೀಪವು ಆರದಂತೆ ಕಾರ್ಯವು ಮುಗಿಯುವವರೆಗೂ ಬೆಳಗುತಿರುವಂತೆ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ.

ದೀಪವು ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಸೂಚಿಸುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಅಂಧಕಾರದ ಅಜ್ಞಾನವನ್ನು ಅಳಿಸುತ್ತದೆ . ಭಗವಂತನೊಬ್ಬನೇ ಜ್ಞಾನದ ಬಿಂಬ (ಶಕ್ತಿ). ಜ್ಞಾನಕ್ಕೆ ಅವನೇ ಮೂಲ, ಆಧಾರ, ಚೈತನ್ಯಕೊಡುವವನು ಮತ್ತು ಪ್ರಕಾಶಿಸುವಂತೆ ಮಾಡುವವನು. ಹಾಗಾಗಿ ದೀಪವನ್ನು ಭಗವಂತನೆಂದು ಆರಾಧಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ, ಪೂಜಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ.

ದೀಪವು ಹೇಗೆ ಅಂಧಕಾರ, ಕತ್ತಲನ್ನು ಅಳಿಸುತ್ತದೆಯೋ ಹಾಗೆಯೇ ಜ್ಞಾನವು ಅಜ್ಞಾನವನ್ನು ಅಳಿಸುತ್ತದೆ. ನಮ್ಮೊಳಗೆ ಅಂತಿಮದವರೆಗೆ ಇರುವ ಆಸ್ತಿಯೆಂದರೆ ಜ್ಞಾನ, ಜ್ಞಾನದಿಂದ ಸಾಧನೆ. ಹಾಗಾಗಿ ನಾವು ಬೇರೆ ಆಸ್ತಿಗಳಿಗಿಂತ ಜ್ಞಾನದ ಆಸ್ತಿಯೇ ದೊಡ್ಡದೆಂದು ತಲೆಬಾಗಿ ದೀಪ ಹಚ್ಚುತ್ತೇವೆ.

ನಾವೇಕೆ ಬಲ್ಬ್ ಅಥವಾ ಟ್ಯೂಬ್ಲೈಟ್ ಗಳನ್ನು ಹಾಕಬಾರದು?? ಅದೂ ಕೂಡ ಕತ್ತಲನ್ನು ಹೋಗಿಸುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ನಮ್ಮ ಸಂಪ್ರದಾಯದ ಎಣ್ಣೆ ದೀಪಕ್ಕೆ ಅದರದೇ ಆದ ಧಾರ್ಮಿಕ ಅರ್ಥವಿದೆ. ಎಣ್ಣೆ ಅಥವ ತುಪ್ಪವು ನಮ್ಮಲ್ಲಿನ ಋಣಾತ್ಮಕ ಗುಣಗಳನ್ನೂ, ಬತ್ತಿ ಈ ಗುಣಗಳಿಂದುಂಟಾದ ಅಹಂಭಾವವನ್ನೂ ಉರಿಸಿ ಕರಗಿಸುವುದರಿಂದ ಉಂಟಾದ ಬೆಳಕು ಅಂದರೆ ನಮ್ಮಲ್ಲಿರುವ ಕೆಟ್ಟತನ ಋಣಾತ್ಮಕ ಗುಣಗಳು ಕರಗಿದಾಗ ಆ ಜಾಗವನ್ನು ಜ್ಞಾನ ತಂತಾನಾಗೆ ಆವರಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ.

ಜ್ಞಾನವೆಂಬ ದೀಪವನ್ನು ಹಚ್ಚಿದಾಗ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಕೆಟ್ಟಾಸೆಯು ಹಾಗೂ ಅಹಂಭಾವವು ನಾಶವಾಗುತ್ತದೆ. ದೀಪದ ಜ್ವಾಲೆಯು (ಉರಿ) ಯಾವಾಗಲೂ ಕೆಳಗಿನಿಂದ ಮೇಲ್ಮುಖವಾಗಿ ಉರಿಯುತ್ತದೆ. ಅದರಂತೆಯೇ ನಮ್ಮ ಜ್ಞಾನವು ಕೆಳಮಟ್ಟದಿಂದ ಮೇಲೇರಬೇಕು.

ನಾವು ದೀಪವನ್ನು ಹಚ್ಚಬೇಕಾದರೆ ಈ ಶ್ಲೋಕವನ್ನು ಹೇಳುತ್ತೇವೆ:

ದೀಪಂ ಜ್ಯೋತಿ ಪರಬ್ರಹ್ಮಂ
ದೀಪಂ ಸರ್ವ ತಮೋಪಹಂ
ದೀಪೇನ ಸಾಧ್ಯತೆ ಸರ್ವಂ
ಸಂಧ್ಯಾ ಜ್ಯೋತಿ ನಮೋಸ್ತುತೆ

ಮಕ್ಕಳ ಆಟಿಕೆಗಳು

2009-07-21T11:20:00.000+05:30

ಮಕ್ಕಳ ಬಗೆ ಎಷ್ಟು ಬರೆದರು ಸಾಲದು. ಮಕ್ಕಳ ಮೇಲೆ ಅದೇನೋ ಮೋಹ, ಅದೇನೋ ಪ್ರೀತಿ. ಇರಲಿ. ನನಗೊಬ್ಲಿಗೆ ಅಲ್ಲ. ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಇರುತ್ತೆ. ನಾನು ಹಿಂದೆ ಒಂದು "ಮಗು - ಯಾರ ಜೊತೆ ಆಡುತ್ತದೆ" (www.sampada.net/user/kamalap09) ಎಂಬ ಲೇಖನ ಬರೆದಾಗ, ಅದರಲ್ಲೇ ಈ ಮಕ್ಕಳ ಆಟಿಕೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಬರೆಯಬೇಕೆನಿಸಿತ್ತು. ಆದರೆ ಆಗ ಬರೆಯಲಾಗಲಿಲ್ಲ. ಈಗ ನನಗನ್ನಿಸಿದ್ದನ್ನು ಬರೆಯುತ್ತಿದ್ದೇನೆ.

ಈಗ್ಲಂತು ಎಲ್ಲರ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚು ಕಡಿಮೆ ಒಂದೆ ಮಗು ಅಂತ ತೀರ್ಮಾನಿಸಿ ಒಂದೇ ಮಗು ಮಾಡ್ಕೊಂಡಿರ್ತಾರೆ. ಇರೋದು ಒಂದೆ ಮಗು ಅಂತ ಹೇಳಿ, ಆ ಮಗುವಿಗೆ ಏನೆಲ್ಲಾ ಕೊಡ್ಸ್ತೀವಿ. ಮಗು ಕೇಳಿದ್ದನ್ನೆಲ್ಲಾ. ಅದು ದುಬಾರಿಯಾಗಿದ್ದರು ಸರಿ. ಇನ್ನು ನಮಗಂತು ಚಿಕ್ಕವರಿದ್ದಾಗ ಈ ತರಾವರಿ ಆಟಸಾಮಾನುಗಳನ್ನು ಕೊಡಿಸುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ, ನಮ್ಮ ಮಗುವಿಗಾದರು ಕೊಡಿಸೋಣ ಅಂತ ಅದೆಷ್ಟೇ ದುಬಾರಿಯಾಗಿದ್ದರು ಕೊಡಿಸುವುದು ರೂಡಿಯಾಗಿಬಿಟ್ಟಿದೆ.

ಆಟಿಕೆಗಳನ್ನ ಕೊಡಿಸಿದ ಮೇಲೆ, ಮಗುವಿಗೆ ಇರೋದು ನೋಡಿ, "ಅಯ್ಯೋ ಕೊಡ್ಸಿದ್ತಕ್ಷಣ ಹಾಳು ಮಾಡ್ಕೋಬೇಡ, ಹಾಳಾದರೆ ಇನ್ಯಾವ ಆಟಸಾಮಾನನ್ನು ಕೊಡ್ಸಲ್ಲ. ಪಕ್ಕದ್ಮನೆ ಹುಡ್ಗನ್ನ ನೋಡು, ಅದೆಷ್ಟು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಇಟ್ಕೊಳ್ತಾನೆ. ಅವನು ಆಡುತ್ತಿರುವ ಆಟಸಾಮಾನು ಅವನ ಅಣ್ಣ ಆಡುತ್ತಿದ್ದುದು. ನೀನು ಇದ್ದೀಯ. ಹಾಗೆ ಹೀಗೆ ಅಂತ ಮಗುವಿಗೆ ಬೈಗುಳ ಬೇರೆ. ಮಗು ಆಟಸಾಮಾನುಗಳನ್ನ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಇಟ್ಕೊಳುತ್ತೋ ಬಿಡತ್ತೋ, ಆದ್ರೆ ಪೋಷಕರಂತು ಅವರಿವರ ಹತ್ತಿರ ಹೇಳ್ಕೋಳೋದು ನೋಡ್ಬೇಕು, "ನನ್ನ ಮಗನಂತು ಯಾವುದನ್ನು ಹಾಳ್ಮಾಡಲ್ಲ", ನಾವು ತೆಕ್ಕೊಟ್ಟ ಆಟಸಾಮಾನುಗಳನ್ನು ಈಗಲೂ ಎಷ್ಟು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಇಟ್ಕೊಂಡಿದ್ದಾನೆ ಗೊತ್ತ ರೀ".

ನಾವು ಎಷ್ಟೇ ಆಟಸಾಮಾನುಗಳನ್ನ ತೆಕ್ಕೊಟ್ಟರು ಮಕ್ಕಳು ಮಾತ್ರ ಮನೆಲಿರೋದು ತೆಗೆದುಕೊಂಡೆ ಆಟ ಆಡೋದು. ಬೇಕಾದರೆ ಗಮನಿಸಿ. ಅಡಿಗೆಮನೆಯಲ್ಲಿರೋ ಸೌಟು, ಮುಗಿದು ಹೋಗಿರುವ ಪುಡಿಯ ಡಬ್ಬ (ಪೌಡರ್ ಡಬ್ಬ), ಇಂಗಿನ ಡಬ್ಬ, ಇಂಥದನ್ನೇ ಇಟ್ಕೊಂಡು ಆಡುತ್ತಿರುತ್ತವೆ ಆ ಕಂದಮ್ಮಗಳು. ಆ ಕಂದಮ್ಮಗಳಿಗೆ ದುಬಾರಿಯಾಗಿರೋ ಆಟ ಸಾಮಾನುಗಳಿಗಿಂತ ಮನೆಯಲ್ಲಿರೋ ವಸ್ತುಗಳೇ ಹೆಚ್ಚು ಖುಷಿ ಕೊಡುತ್ತದೆ.

ನಾನು ನನ್ನ ಕಚೇರಿಯಲ್ಲಿ ಈ ವಿಷಯವನ್ನು ಚರ್ಚೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ ನನ್ನ ಸಹುದ್ಯೋಗಿಯೊಬ್ಬರು ಒಂದು ಕೊಂಡಿಯನ್ನು ನನ್ನ ಮಿಂಚೆಗೆ ಕಳುಹಿಸಿದರು. ಅದನ್ನು ಕ್ಲಿಕ್ಕಿಸಿ ನೋಡಿದಾಗ ನನಗೆ ತಿಳಿಯಿತು. ಮುರಿದು ಹೋಗಿರುವ ವಸ್ತುಗಳಿಂದ ಅನೇಕ ಆಟಿಕೆಗಳನ್ನು ತಯಾರಿಸಬಹುದು. ಕೊಂಡಿ: http://www.arvindguptatoys.com/toys.html

ನಿಮ್ಮ ಅನಿಸಿಕೆಗಳನ್ನು ತಿಳಿಸಿ ಅಭಿಪ್ರಾಯಗಳನ್ನು ತಿಳಿಸಿ.